رقیق کننده خون: ۲۰ مهمترین خوراکی ها برای رقیق کردن خون

بدن راهی برای محافظت از ما در برابر خونریزی دارد. اغلب اوقات توانایی خون برای لخته شدن، چیز خوبی است. اما زمان‌هایی هم وجود دارد که لخته‌های خون می‌توانند خطرناک باشند. اگر مبتلا به اختلالات خاصی هستید مثل ریتم قلب نامنظم یا نقص مادرزادی قلب یا اگر فرایندهای خاصی روی شما صورت گرفته‌است نظیر عمل جراحی دریچه‌ی قلب، پزشک ممکن است برای‌تان رقیق کننده خون تجویز کند. این اختلالات و عمل جراحی باعث افزایش احتمال لخته شدن خون در بدن می‌شود. چنین لخته‌هایی ممکن است سبب رخ دادن حمله‌ی قلبی یا سکته شوند. رقیق کننده خون با کاهش احتمال لخته شدن خون باعث کاهش احتمال حمله‌ی قلبی و سکته‌ی مغزی می‌شوند.

رقیق کننده خون

همچنین برخی از مواد در طبیعت وجود دارند که بعضی معتقدند به کاهش خطر لخته شدن کمک می‌کنند. با این حال، آن‌ها با انواع مواد رقیق کننده خون تجویزی مقایسه نشده‌اند و مورد آزمایش قرار نگرفته‌اند. در صورت تمایل می‌توانید با پزشک‌تان در مورد مواد طبیعی قید شده در این نوشتار به عنوان رقیق کننده خون مشورت کنید. باز هم تاکید می‌کنیم، هرگز این مواد خوراکی را به جای داروهای تجویز شده توسط پزشک‌تان یا همراه با آن‌ها مصرف نکنید. برای کسب اطلاعات بیش‌تر در مورد مواد رقیق کننده خون ادامه‌ی مطلب را بخوانید!

رقیق کننده خون

۱. زردچوبه

زردچوبه ادویه‌ای است که به خوراک‌ها و غذاها یک رنگ زرد می‌دهد و از قدیم‌الایام به عنوان دارویی در طب سنتی استفاده شده‌است. بر اساس یک مطالعه، ماده‌ی شفادهنده‌ی موجود در زردچوبه، کورکومین، روی پلاکت‌ها کار می‌کند و به این ترتیب سبب جلوگیری از لخته‌ی خون می‌شود.

۲. زنجبیل

زنجبیل هم در خانواده‌ی زردچوبه قرار دارد و حاوی سالیسیلات است، اسیدی که در بسیاری از گیاهان یافت می‌شود. استیل‌سالیسیلیک اسید، که از سالیسیلات استخراج شده و معمولا آسپرین نامیده می‌شود، می‌َتواند به جلوگیری از سکته‌ی مغزی کمک کند. غذاهای حاوی سالیسیلات، مانند آووکادو، برخی از انواع توت‌ها، فلفل‌ها و گیلاس نیز می‌توانند مانع از لخته شدن خون شوند. برای تضمین این‌که آن‌ها به اندازه‌ی داروهای تجویزی موثر هستند، مطالعات بیش‌تری مورد نیاز است.

۳. دارچین

دارچین و پسر عموی نزدیک آن، کاسیا، هر دو به طور گسترده‌ای در دسترس هستند و کومارین هم دارند، ماده‌ای شیمیایی که به عنوان یک ضد انعقاد قوی عمل می‌کند. وقتی که دارچین و کاسیا مصرف می‌کنید، کومارین موجود در آن‌ها ممکن است فشار خون را پایین بیاورد و از التهاب ناشی از آرتریت و دیگر بیماری‌های التهابی بکاهد. با این حال، مطالعات انجام شده روی انسان هیچ شواهدی ارائه نمی‌دهند مبنی بر این‌که دارچین برای برخی اختلالات مرتبط با سلامتی مفید است.

هنگام مصرف دارچین به عنوان یک ماده‌ی رقیق کننده‌ی خون، آن را با احتیاط استفاده کنید. برخی مطالعات نشان می‌دهند که استفاده‌ی طولانی ‌مدت از  دارچین در تهیه‌ی غذاهایی مانند نان و چای دارچینی، سبب بروز آسیب کبدی می‌شود.

۴. فلفل کاین

فلفل کاین می‌تواند تاثیر بسیار زیادی روی رقیق کردن خون داشته باشد زیرا میزان زیادی سالیسیلات در آن وجود دارد. فلفل کاین را می‌توانید درقالب کپسول دریافت کنید یا به راحتی به عنوان یک ادویه در تهیه‌ی غذاها از آن استفاده کنید. فلفل کاین علاوه بر رقیق کردن خون شما می‌تواند فشار خون را نیز کاهش داده و گردش خون را افزایش دهد.

۵. ویتامین E

گزارش شده است که ویتامین E یک ضد انعقاد ملایم است.

۶. سیر

بعضی از غذاها بدون وجود سیر هیچ طعم و مزه‌ای ندارند. این ماده‌ی خوراکی علاوه بر افزودن طعم به غذا، می‌تواند به رقیق کردن خون نیز کمک کند. سیر همچنین حاوی آنتی‌اکسیدان‌هایی است که بدن را از رادیکال‌های آزاد که به سلول‌ها آسیب می‌رسانند، پاکسازی می‌کند. این ماده‌ی خوراکی قدرتمند فشار خون را کاهش می‌دهد و تجمع پلاکت‌ها را متوقف می‌کند و به این ترتیب جریان خون را بهبود می‌بخشد.

۷. امگا ۳

اسیدهای چرب امگا ۳ برای کاهش التهاب در بدن عالی هستند. این اسیدهای چرب کمک می‌کنند تا خون آزادانه و بدون رسوب در شریان‌ها جریان داشته باشد. امگا ۳ موجود در ماهی، از تجمع پلاکت‌ها جلوگیری می‌کند و به نوبه‌ی خود جریان خون را بهبود می‌بخشد.

۸. غلات کامل

غلات کامل می‌توانند با چندین مشکل سلامتی مبارزه کنند، اما آیا می‌دانستید این ماده‌ی خوراکی می‌تواند با تشکیل لخته‌های خون هم مبارزه کند؟ اساسا، اتفاقی که می‌افتد این است که ویتامین E موجود در غلات کامل باعث کاهش احتمال تشکیل لخته‌ی خون در رگ‌های خونی می‌شود و اگر شما کمبود ویتامین E داشته باشید، احتمال تشکیل لخته‌ی خون برای‌تان وجود دارد.

۹. روغن زیتون

پخت و پز در روغن زیتون در سال‌های اخیر بسیار محبوب شده است و به لطف خواصی که این روغن دارد، هر کسی برای خرید آن هزینه می‌کند. روغن زیتون شامل آنتی‌اکسیدان‌هایی است که با رادیکال‌های آزاد و التهاب مبارزه می‌کنند، روندی که برای کاهش رقیق شدن خون عالی است.

۱۰. انگور

افراد حرفه‌ای در زمینه‌ی طب، آسپیرین را برای رقیق شدن خون تجویز می‌کنند؛ یکی از اجزای آسپیرین، سالیسیلات است. اما این ترکیب در انگور، کشمش و آلو خشک نیز موجود است. این میوه‌ها برای رقیق کردن خون بسیار عالی هستند.

۱۱. انواع توت

توت‌ها دارای آنتی‌اکسیدان‌هایی هستند که از التهاب جلوگیری می‌کنند و با رادیکال‌های آزاد مبارزه می‌کنند و به این ترتیب موجب بهبود جریان خون می‌شوند.

۱۲. مغزها

مغزها می‌توانند کلسترول را کاهش دهند و التهاب را در بدن پایین بیاورند. خوردن چند میوه خشک مانند بادام و گردو می‌تواند به شما در جلوگیری از بیماری‌های قلبی کمک شایانی کند.

۱۳. سبزیجات برگدار سبز

سبزیجات زیادی ویتامین E دارند که برای پیشگیری از لخته شدن خون مناسب است اما این ویتامین در سبزیجات برگدار سبز به میزان فراوانی یافت می‌شود.  اما به یاد داشته باشید که تنها در صورتی سراغ یک رژیم غذایی رقیق کننده‌ی خون بروید که پزشک‌تان به شما توصیه کرده باشد. یک متخصص تغذیه می‌تواند رژیمی را برای‌تان طراحی کند که حاوی سایر مواد مغذی هم باشد.

سایر غذاهای رقیق کننده‌ی خون

اگر به بیماری‌های قلبی و مشکلاتی در عروق خونی مبتلا هستید، یا اگر تمایل دارید برای جلوگیری از بروز این مشکلات کارهایی انجام بدهید، پزشک ممکن است یک رژیم غذایی مناسب برای قلب را به شما توصیه کند. رژیم غذایی مناسب برای قلب رژیمی است که حاوی میوه‌های تازه و سبزیجات، غلات ۱۰۰ درصد کامل، روغن‌های سالم، محصولات لبنی با چربی کم یا بدون چربی و پروتئین‌های سالم است. یک رژیم غذایی مناسب برای قلب، چربی بالا، کلسترول بالا و غذاهای پرچرب را محدود می‌کند. این نوع رژیم برای سالم نگه داشتن شما، و خون شما عالی است.

اگر کومادین (وارفارین) مصرف می‌کنید، بسیار مهم است که هر روز مقداری مواد غذایی مصرف کنید که حاوی همان مقدار ویتامین K باشند. ویتامین K بیش از حد در رژیم غذایی شما ممکن است اثر بخشی کومادین را کاهش دهد. سبزیجات برگدار سبز مانند بروکلی، کاهو و اسفناج مقدار زیادی ویتامین K دارند.

گزارش‌هایی وجود دارد که برخی از غذاها و نوشیدنی‌ها می توانند خون را رقیق کنند. این غذاها و نوشیدنی‌ها عبارتند از:

۱۴. سبزیجات، مانند کاهو، گوجه‌فرنگی، کلم بروکلی و پیاز

۱۵. میوه‌ها، مانند انواع توت، انگور، گریپ‌فروت، آناناس و انار

۱۶. آجیل‌های درختی مانند گردو، بادام، فندق، بادام هندی، پسته و فندق برزیلی

۱۷.ماهی مانند ماهی خال‌خالی، ماهی قزل‌آلا، شاه‌ماهی، ماهی تن باله‌دراز و ماهی سالمون

۱۸. نوشیدنی‌هایی مثل چای سبز، آب انگور، آب کرنبری، و آب آناناس

۱۹.  شکلات تلخ

۲۰.  سیر

کلام پایانی

داروهای طبیعی زیادی برای کاهش لخته شدن خون وجود دارد. مهم است به یاد داشته باشید که آن‌ها نباید به جای داروهای تجویزی مصرف شوند. و بدون توصیه‌ی دکتر، نباید هیچ کدام از آن‌ها را همراه با داروهای رقیق کننده‌ی تجویزی مصرف کنید.

محصولات طبیعی و بعضی از مواد غذایی ممکن است با داروهای تجویزی شما تداخل ایجاد کنند. آن‌ها ممکن است خون شما را بیش از حد رقیق کنند و احتمال خونریزی را افزایش دهند. یا داروهای طبیعی می‌توانند داروهای تجویزی را مسدود کنند، و احتمال لخته شدن خون را افزایش دهند. یادتان باشد که همیشه قبل از انجام هر کاری که می‌تواند بر سلامتی شما تأثیر بگذارد با پزشک‌تان صحبت کنید.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- سارا فیضی

منبع: healthline و indiatimes

رقیق کننده خون: ۲۰ مهمترین خوراکی ها برای رقیق کردن خون


نوشته رقیق کننده خون: ۲۰ مهمترین خوراکی ها برای رقیق کردن خون اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.

علائم کمبود آهن: ۱۴ مهمترین علایم و روش درمان کمبود آهن

کمبود آهن زمانی رخ می‌دهد که بدن این ماده‌ی معدنی را به میزان کافی ندارد. و این کمبود به سطوح به شدت پایین گلبول قرمز منجر می‌شود. به این دلیل که آهن برای تولید هموگلوبین، پروتئینی در گلبول‌های قرمز که آن‌ها را قادر به حمل اکسیژن در تمام قسمت‌های بدن می‌کند، ضروری است. در ادامه این نوشتار با ما همراه باشید تا با مهمترین علائم کمبود آهن آشنا شوید.

علائم کمبود آهن

اگر بدن شما به میزان کافی هموگلوبین نداشته باشد، بافت‌ها و عضلات اکسیژن کافی به دست نمی‌آورند و قادر  نخواهند بود که به طور موثر عملکرد خود را انجام دهند. این مشکل منجر به بروز اختلالی به نام کم‌خونی می‌شود.

اگرچه انواع مختلفی از کم‌خونی وجود دارد، اما کم‌خونی فقر آهن شایع‌ترین نوع آن در سراسر جهان است. علل شایع کمبود آهن عبارتند از دریافت ناکافی آهن به علت رژیم غذایی ضعیف یا رژیم‌های محدودکننده، بیماری‌های التهابی روده، افزایش نیاز به این ماده‌ی معدنی در دوران بارداری و از دست دادن خون در دوره‌های سنگین قاعدگی یا خونریزی داخلی.

کمبود آهن به هر علتی که رخ بدهد، می‌تواند علایم ناخوشایندی را ایجاد کند و این علائم می‌توانند بر کیفیت زندگی شما تأثیر بگذارند. اوضاع نامناسب سلامتی، عدم تمرکز و بهره‌وری در کار از جمله‌ علائم کمبود آهن هستند.

علائم کمبود آهن

علائم کمبود آهن بسته به شدت کم خونی، سرعت توسعه‌ی آن، سن و وضعیت فعلی بدن متغیر است. در برخی موارد، بعضی از آدم‌ها اصلا هیچ علامتی را تجربه نمی‌کنند. در این نوشتار ۱۰ نشانه و علائم کمبود آهن وجود دارد که ترتیب نام بردن آن‌‌ها از شایع‌ترین شروع می‌شود.

۱. خستگی غیر معمول

احساس خستگی یکی از شایع‌ترین علائم کمبود آهن است که بیش از نیمی از افراد دچار این کمبود را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

این اتفاق رخ می‌دهد چرا که بدن شما نیاز به آهن دارد تا یک پروتئین به نام هموگلوبین را که در گلبول‌های قرمز یافت می‌شود، تولید کند. هموگلوبین باعث انتقال اکسیژن به تمام قسمت‌های بدن می‌شود.

هنگامی که بدن شما هموگلوبین کافی نداشته باشد، اکسیژن کم‌تری به بافت‌ها و عضلات شما می‌رسد و آن‌ها را از انرژی لازم محروم می‌کند. علاوه بر این، قلب شما باید بیش‌تر کار کند تا اکسیژن به تمام قسمت‌های بدن شما حرکت کند، و همین هم به نوبه‌ی خود می‌تواند باعث بروز خستگی در شما شود.

از آن‌جایی که خستگی اغلب به عنوان یک بخش نرمال از زندگی شلوغ و مدرن امروز در نظر گرفته می‌شود، تشخیص کمبود آهن تنها با این علامت کار مشکل است. با این حال، بسیاری از افراد مبتلا به کمبود آهن، کمبود انرژی را در کنار ضعف، احساس کج‌خلقی، دشواری در تمرکز یا بهره‌وری ضعیف را در کار تجربه می‌کنند.

خلاصه

خستگی یکی از شایع‌ترین علائم کمبود آهن است. این پیامد به دلیل کم شدن اکسیژن در بافت‌های بدن است که سبب می‌شود آن‌ها بدون انرژی باشند.

۲. رنگ‌پریدگی

یکی دیگر از علائم شایع کمبود آهن، رنگ‌پریدگی در داخل پلک‌های پایینی است.

هموگلوبین در گلبول قرمز خون، رنگ قرمز را به خون می‌دهد، بنابراین سطح پایین آن در هنگام ابتلا به کمبود آهن سبب کاهش قرمزی خون می‌شود. به همین دلیل پوست ممکن است رنگ سالم و درخشان خود را در افرادی که دارای کمبود آهن هستند از دست بدهد.

این رنگ‌پریدگی در افرادی که دارای کمبود آهن هستند، می‌تواند در سراسر بدن ظاهر شود یا می‌تواند به یک ناحیه مانند صورت، لثه‌ها، داخل لب‌ها یا پلک‌های پایینی و حتی ناخن‌ها محدود شود.

این پیامد اغلب یکی از اولین چیزهایی است که پزشکان به عنوان نشانه‌ای از کمبود آهن بررسی می‌کنند. با این حال، وجود این کمبود باید با آزمایش خون تایید شود. رنگ پریدگی بیش‌تر در موارد متوسط ​​یا شدید کم‌خونی دیده می‌شود.

اگر پلک پایین خود را پایین بکشید، لایه‌ی داخلی باید به رنگ قرمز زنده باشد. اگر رنگ این ناحیه خیلی صورتی یا زرد رنگ باشد، ممکن به کمبود آهن مبتلا باشید.

خلاصه

رنگ‌پریدگی به طور کلی یا در مناطق خاص مانند صورت، قسمت داخلی پلک یا ناخن ممکن است نشانه‌ای از کمبود آهن متوسط ​​تا شدید باشد. این پیامد ناشی از سطوح پایین هموگلوبین است که به خون رنگ قرمز آن را می‌دهد.

۳. ضعف در فرایند تنفس

هموگلوبین گلبول‌های قرمز شما را قادر می‌سازد تا اکسیژن را در اطراف بدن حمل کنند. هنگامی که هموگلوبین بدن‌تان در زمان ابتلا به کمبود آهن کم است، سطح اکسیژن نیز کم خواهد بود. این بدان معنا است که عضلات شما اکسیژن کافی برای انجام فعالیت‌های عادی مانند راه رفتن را دریافت نخواهند کرد.

در نتیجه، تعداد تنفس‌تان افزایش می‌یابد، زیرا بدن شما تلاش می‌کند اکسیژن بیش‌تری دریافت کند. به همین دلیل است که تنگی نفس یکی از علائم شایع کم‌خونی محسوب می‌شود. اگر متوجه شدید که در هنگام انجام کارهای روزمره که برای‌تان همیشه آسان بوده مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله‌ها یا ورزش کردن، نفس کم می‌آورید کمبود آهن می‌تواند مقصر اصلی باشد.

خلاصه

ضعف در تنفس یک علامت شایع کمبود آهن است، زیرا سطح پایین هموگلوبین، سبب می‌شود که بدن قادر به حمل اکسیژن به عضلات و بافت‌ها نباشد.

۴. سردرد و سرگیجه

کمبود آهن ممکن است باعث سردرد شود. به نظر می‌رسد که این علامت نسبت به سایر علائم کمبود آهن شیوع کم‌تری دارد و اغلب همراه با سرگیجه یا سبک‌سری همراه است.

 

در زمان کمبود آهن، سطح پایین هموگلوبین در گلبول‌های قرمز به این معنی است که اکسیژن کافی به مغز نمی‌رسد. در نتیجه، رگ‌های خونی مغز ممکن است دچار فشار شوند و شما سردرد را تجربه می‌کنید.

اگر چه علل زیادی برای بروز سردرد وجود دارد، اما سردردهای مکرر، عود کننده و سرگیجه می‌توانند از علائم کمبود آهن باشند.

خلاصه

سردرد و سرگیجه می‌تواند نشانه‌ی کمبود آهن باشد. کمبود هموگلوبین به این معنی است که اکسیژن به اندازه‌ی کافی به مغز وارد نمی‌شود، در نتیجه عروق خونی متورم می‌شوند و فشار زیادی ایجاد می‌کنند.

۵. تپش قلب

ضربان قلب محسوس، که به عنوان تپش قلب نیز شناخته می‌شود، می‌تواند یکی دیگر از علائم کم‌خونی فقر آهن باشد. هموگلوبین پروتئین موجود در گلبول‌های قرمز خون است که به انتقال اکسیژن به تمام قسمت‌های بدن کمک می‌کند. در کمبود آهن، سطح پایین هموگلوبین به این معنی است که ضربان قلب برای حمل اکسیژن بسیار شدیدتر خواهد بود.

این روند می‌تواند منجر به تپش قلب نامنظم شود یا احساس این‌که قلب‌تان به طور غیرطبیعی تند می‌زند. این مشکل در موارد شدید، می‌تواند منجر به بزرگ شدن قلب، سوفل قلب یا نارسایی قلبی شود. با این حال، این علائم معمولا شیوع بسیار کم‌تری دارند. برای تجربه کردن این مشکلات باید به مدت طولانی باید از کمبود آهن رنج ببرید.

خلاصه

در موارد بروز کمبود آهن، ضربان قلب برای حمل اکسیژن در اطراف بدن بسیار شدید خواهد شد. این مشکل می‌تواند منجر به بی‌نظم شدن و یا سریع شدن ضربان قلب و حتی بروز سوفل قلب، بزرگ شدن قلب یا نارسایی قلبی شود.

۶. مو و پوست خشک و آسیب‌دیده

خشکی و آسیب‌دیده شدن پوست و مو می‌تواند یکی دیگر از علائم کمبود آهن باشد. چنین پیامدی به این دلیل است که وقتی بدن شما دچار کمبود آهن است، اکسیژن محدود خود را به فعالیت‌های مهم‌تر مانند عملکرد ارگان‌های بدن و دیگر بافت‌های بدن هدایت می‌کند. وقتی پوست و مو از اکسیژن محروم می‌شوند، می‌توانند خشک و ضعیف شوند. موارد شدید کمبود آهن با ریزش مو هم مرتبط هستند.

این کاملا طبیعی است که تعدادی از موها در طول شستشوی روزانه و شانه کردن بریزند، اما اگر موهای‌تان بیش از حد نرمال بریزد، ممکن است کمبود آهن شما را دچار این مشکل کرده باشد.

خلاصه

از آن‌جایی که پوست و مو در هنگام کمبود آهن اکسیژن کمی از خون دریافت می‌کنند، می‌توانند خشک شوند و آسیب ببینند. در موارد شدیدتر، این کمبود می‌تواند باعث ریزش مو شود.

۷. تورم و درد زبان و دهان

گاهی اوقات فقط نگاه کردن به داخل یا اطراف دهان می‌تواند به شما نشان دهد که آیا از کم‌خونی کمبود آهن رنج می‌برید یا خیر.

مثلا زمانی که زبان شما متورم، ملتهب، رنگ پریده یا به طرز عجیبی صاف باشد. کمبود هموگلوبین در زمان بروز کمبود آهن می‌تواند سبب بی‌رنگ شدن زبان شود، در حالی که سطح پایین میوگلوبین می‌تواند باعث بروز درد، صافی زیاد و تورم در این ناحیه شود. میوگلبین یک پروتئین در گلبول‌های قرمز است که از عضلات شما پشتیبانی می‌کند، مانند ماهیچه‌ای که زبان را تشکیل می‌دهد.

کمبود آهن همچنین می‌تواند موجب بروز خشکی دهان و ترک‌های قرمز و دردناک در دهان و زخم شدن گوشه‌های دهان شود.

خلاصه

زبان دردناک، متورم یا به طرز عجیبی صاف می‌تواند نشانه‌ای از کم‌خونی فقر آهن باشد. وجود ترک در گوشه‌های دهان نیز می‌تواند نشانه‌ای دیگر از این مشکل باشد.

۸. سندروم پای بی‌قرار

کمبود آهن با سندرم پای بیقرار ارتباط دارد.

سندرم پای بی‌قرار میل شدید به حرکت دادن پاها در حالت استراحت است. این سندروم همچنین می‌تواند احساس ناخوشایند و عجیب و غریب خزیدن چیزی روی پاهای‌تان یا خارش در این ناحیه ایجاد کند.

این مشکل معمولا هنگام شب بدتر است، به این معنی که افراد مبتلا به این بیماری ممکن است مشکل زیادی در روند به خواب رفتن داشته باشند. علل سندرم پای بی قرار به طور کامل درک نشده‌است. با این حال، تا ۲۵٪ افراد مبتلا به سندرم پای بی‌قرار کم‌خونی فقر آهن دارند و سطح آهن در بدن‌شان پایین است.

خلاصه

احتمال بروز سندروم پای بی‌قرار در افراد مبتلا به کم‌خونی بیش‌تر است. این سندروم در واقع میل شدید برای حرکت دادن پاها هنگام استراحت است.

۹. شکننده بودن یا قاشقی شکل بودن ناخن‌ها

یکی از علائم کمبود آهن که شیوع بسیار کمی دارد، ناخن‌های شکننده یا قاشقی شکل است، اختلالی که کوییلونیچیا نامیده می‌شود. این مشکل اغلب با ناخن‌های شکننده شروع می‌شود که به راحتی ترک می‌خورند یا روی آن‌ها تراشیده می‌شود. در مراحل بعدی کمبود آهن، ناخن‌های قاشقی شکل می‌تواند رخ بدهد که در آن وسط ناخن‌ها و لبه‌ها حالت برجستگی پیدا می‌کنند و به این ترتیب شکل منحنی و گردی مانند قاشق ایجاد می‌شود.

با این حال، این عارضه‌ی جانبی نادر است و معمولا در موارد شدید کم‌خونی فقر آهن دیده می‌شود.

خلاصه

ناخن‌های شکننده یا قاشقی شکل می‌توانند نشان‌دهنده‌ی کم‌خونی فقر آهن باشند.

۱۰. سایر علائم بالقوه

علائم دیگری هم وجود دارند که نشان می‌دهند سطح آهن شما ممکن است پایین باشد. این علاسم شیوع کم‌تری دارند و می‌توانند در اثر بسیاری از اختلالات دیگر به غیر از کمبود آهن نیز رخ بدهند.

سایر علائم کم‌خونی فقر آهن عبارتند از:

* میل به خوردن چیزهای عجیب و غریب: میل به خوردن غذاهای عجیب و غریب یا حتی مواد غیر خوراکی “پیکا” یا هرزه‌خواری نامیده می‌شود. میل به خوردن یخ، خاک رس، خاک، گچ یا کاغذ از جمله مواردی است که افراد مبتلا ممکن است تجربه کنند و می‌تواند نشانه‌ای از کمبود آهن باشند. این مشکل می‌تواند در دوران بارداری نیز رخ بدهد.

* احساس اضطراب: کمبود اکسیژن در بافت‌های بدن ناشی از کمبود آهن ممکن است موجب اضطراب شود. با این حال، این مشکل پس از بهبود یا درمان سطح آهن اصلاح خوهد شد.

* سرد بودن دست‌ها و پاها: کمبود آهن به معنی کاهش اکسیژن در ناحیه‌ی دست و پا است. بعضی افراد ممکن است به طور کلی احساس سرما کنند یا فقط دست‌ها و پاهای سرد داشته باشند.

* بروز مکرر عفونت: از آن‌جایی که آهن برای یک سیستم ایمنی سالم مورد نیاز است، کمبود آن ممکن است سبب شود که بیش از حد نرمال دچار بیماری‌ها شوید.

خلاصه

سایر علائم کلی کمبود آهن ممکن است شامل تمایلات غذایی عجیب و غریب، احساس اضطراب، سرد بودن دست و پا و افزایش خطر ابتلا به عفونت باشد.

توصیه ها و روش های درمان کمبود آهن

اگر فکر می‌کنید کم‌خونی فقر آهن دارید، توصیه‌های زیر را مد نظر داشته باشید.

۱. با پزشک‌تان صحبت کنید

اگر فکر می‌کنید در حال تجربه کردن علائم کمبود آهن هستید، باید وقت بگیرید و به پزشک‌تان مراجعه کنید. یک آزمایش خون ساده، معلوم خواهد کرد که آیا کم‌خونی فقر آهن دارید یا خیر.

اگر پزشک شما تأیید کند که کمبود آهن دارید، احتمالا می‌توانید با افزایش میزان دریافت آهن در رژیم غذایی یا مصرف مکمل‌های آهن به راحتی مشکل را درمان کنید.

هدف اصلی درمان این است که سطح هموگلوبین به حالت طبیعی بازگردد و ذخایر آهن بدن‌تان بازیابی شود.

دقت کنید که آهن را به اندازه کافی از طریق مواد غذایی موجود در رژیم غذایی‌تان دریافت می‌کنید. فقط در صورتی که پزشک‌تان توصیه کرد، مکمل مصرف کنید.

۲. مصرف غذاهای غنی از آهن

اگر پزشک‌تان فکر می‌کند کمبود آهن شما ممکن است ناشی از ناکافی بودن آهن در رژیم غذایی‌تان باشد، مصرف بیش‌تر غذاهای غنی از آهن را در نظر داشته باشید، خوراکی‌هایی مانند:

* گوشت قرمز و مرغ

* سبزیجات سبز تیره، سبزیجات برگدار، مانند اسفناج و کلم بروکلی

* میوه‌ی خشک، مانند کشمش و زردآلو

* نخود، لوبیا و سایر حبوبات

* غذاهای دریایی

* غذاهای غنی شده با آهن

*دانه‌ها و آجیل

۳. جذب آهن را توسط بدن‌تان تقویت کنید

خوردن ویتامین C سبب می‌شود که بدن‌تان آهن را بهتر جذب کند. به همین منظور غذاهای غنی از ویتامین C مانند میوه‌ها و سبزیجات بخورید.

همچنین ممکن است بد نباشد از خوردن غذاهای خاصی که مصرف آن‌ها در مقادیر زیاد می‌تواند جذب آهن را مهار کند، پرهیز کنید. این مواد خوراکی عبارتند از چای و قهوه و غذاهایی که کلسیم بالایی دارند مانند محصولات لبنی و غلات کامل.

۴. مکمل‌های آهن را در صورتی که پزشک‌تان توصیه می‌کند، مصرف کنید

به طور کلی، باید مکمل آهن را به عنوان آخرین راهکار در نظر بگیرید و در صورتی آن را مصرف کنید که پزشک‌تان توصیه کند. این مکمل‌ها زمانی تجویز می‌شوند که بدن‌تان از طریق رژیم غذایی نمی‌تواند آهن کافی دریافت کند.

اگر شما مکمل آهن مصرف می‌کنید، سعی کنید آب پرتقال هم بخورید تا به این ترتیب جذب آهن را افزایش دهید.

به یاد داشته باشید که مصرف مکمل‌های آهن چند عارضه‌ی جانبی ناخوشایند دارد. این عوارض عبارتند از درد معده، یبوست یا اسهال، سوزش سر دل، تهوع و سیاه شدن مدفوع.

با این حال، عوارض جانبی قید شده معمولا در طول زمان کاهش می‌یابد و به دوز آهن مصرفی‌تان هم بستگی دارد.

خلاصه

اگر فکر می‌کنید که کم‌خونی فقر آهن دارید، با پزشک‌تان صحبت کنید. او احتمالا توصیه می‌کند که غذاهای غنی از آهن (به علاوه‌ی ویتامین C برای افزایش جذب آهن) را بیش‌تر مصرف کنید یا حتی ممکن است مصرف مکمل آهن را توصیه ‌کند.

کلام پایانی

کم‌خونی فقر آهن شایع‌ترین نوع کم‌خونی در سراسر جهان است.

برخی از افراد علائم واضحی نشان می‌دهند، در حالی که دیگران هیچ علامت و نشانه‌ای را تجربه نمی‌کنند. تجربه یا عدم تجربه‌ی علائم اغلب به شدت کم‌خونی وابسته است.

علائم شایع کم‌خونی عبارتند از خستگی، رنگ‌پریدگی، تپش قلب، سردرد و سرگیجه، احساس ضعف در تنفس، خشکی و آسیب‌دیده شدن مو و پوست، درد و تورم در زبان و دهان، سندروم پای بیقرار و ناخن‌های شکننده یا قاشقی شکل.

اگر فکر می‌کنید علائم کمبود آهن دارید، باید به پزشک مراجعه کنید. خود تشخیصی در این مورد ابدا توصیه نمی‌شود.

خوشبختانه اکثر اشکال کمبود آهن را می‌توان نسبتا راحت و معمولا از طریق یک رژیم غذایی حاوی آهن یا مکمل آهن (در صورتی که پزشک‌تان توصیه کند) درمان کرد.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- سارا فیضی

منبع: هلث لاین

علائم کمبود آهن: ۱۴ مهمترین علایم و روش درمان کمبود آهن


 

نوشته علائم کمبود آهن: ۱۴ مهمترین علایم و روش درمان کمبود آهن اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.

علائم کمبود پلاکت: ۱۹ مهمترین علایم، دلایل و درمان کمبود پلاکت خون

پلاکت‌ ها برای رخداد انعقاد خون نرمال مهم و ضروری هستند در صورتی که شما به کمبود پلاکت دچار باشید ممکن است خونریزی شدید اتفاق بیفتد. درواقع کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی به کم بودن غیر عادی سطح پلاکت های موجود در جریان خون گفته می‌شود. در ادامه این نوشتار با ما همراه باشید تا درباره علائم کمبود پلاکت خون نکات بسیار مهمی بدانید و  ۱۹ مهمترین علایم، دلایل و درمان کمبود پلاکت خون را مطالعه کنید.

علائم کمبود پلاکت

مهمترین حقایق درباره ترومبوسیتوپنی یا کمبود پلاکت خون

–  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) به خاطر آن اتفاق می‌افتد که تولید پلاکت ها کاهش می‌یابد یا سطح نابودی پلاکت‌ ها افزایش پیدا می‌کند. این بیماری همچنین می‌تواند هنگامی که طحال بزرگ می‌شود و بیش از حد معمول جلوی تولید پلاکت‌ها را می‌گیرد نیز رخ بدهد.

–  ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین (HIT) به خاطر نابودی پلاکت‌ های سیستم ایمنی به وجود می‌آید که ممکن است به خاطر مصرف داروهای رقیق کننده‌ی خون هپارین و داروهای مشابه به وجود بیاید.

– سایر داروهای تجویزی نیز ممکن است در مواردی خاص به  ترومبوسیتوپنی منجر شوند.

– عفونت‌های ویروسی به خاطر اثرشان بر مغز استخوان ممکن است باعث  ترومبوسیتوپنی شوند، که این امر به کاهش تولید پلاکت ها منجر می‌شود.

– برای تشخیص  ترومبوسیتوپنی از آزمایش خون استفاده می شود. این بیماری اغلب وقتی مشخص می‌شود که آزمایش خون برای مورد دیگری گرفته می‌شود یا در دوران چکاپ‌های منظم متوجه آن می‌شوند.

– علائم  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) می‌تواند شامل خونریزی‌های خفیف یا کبود شدگی‌هایی باشد که خونمردگی‌های زیر پوست هستند.

– درمان  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت)، در صورت لزوم، شامل انتقال پلاکت‌های خون می‌شود. اکثر بیماران مبتلا به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) به انتقال پلاکت منظم نیازی ندارند. اگر قرار به عمل جراحی یک بیماری باشد و پلاکت‌های خون او کمتر از ۵۰.۰۰۰ باشند، آن وقت ممکن است به انتقال پلاکت نیاز باشد.

کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی چیست

پلاکت‌ها (ترومبوسیت ها) عناصر مهمی در خون هستند که برای انعقاد خون (و پیشگیری از خونریزی)‌ مهم و ضروری است.  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) به کم بودن تعداد پلاکت‌ های خون در مقایسه با محدوده‌ی نرمال اطلاق می‌شود. تعداد نرمال پلاکت ها چیزی بین ۱۵۰.۰۰۰ و ۴۵۰.۰۰۰ در هر میکرولیتر (یک هزارم لیتر) است. تنها حدود ۳/۲ پلاکت‌ها در داخل جریان خون به گردش در می‌آیند و یک سوم باقیمانده در طحال یافت می‌شوند. چرخه‌ی عمر پلاکت ها معمولا حدود ۷-۱۰ روز است؛ بنابراین، پلاکت‌های قدیمی به طور پیوسته با پلاکت‌های تازه جایگزین می‌شوند.

علائم کمبود پلاکت

اکثر افراد مبتلا به  ترومبوسیتوپنی هیچ علامتی که مستقیما به کمبود پلاکت مربوط باشند ندارند. اما ممکن است علائمی مربوط به علت اصلی  ترومبوسیتوپنی را از خود نشان بدهند.

در  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) شدید (تعداد پلاکت کمتر از ۱۰.۰۰۰ تا ۲۰.۰۰۰) اگر فرد دچار بریدگی یا جراحت بشود ممکن است خونریزی شدیدی بکند. خونریزی بی وقفه همچنین وقتی که تعداد پلاکت ‌ها به شدت کاهش پیدا می‌کنند نیز اتفاق می‌افتد.

۱ – خونریزی یا کبود شدگی که به سهولت اتفاق می افتد

۲- خونریزی‌های زیر پوست یا در دیواره‌ی دهان یا کبود شدگی

۳- خونریزی بینی

۴- خونریزی لثه

۵- دوره‌های قاعدگی سنگین

۶- دیده شدن خون در مدفوع یا ادرار

سایر نشانه‌ها و علائمی که ممکن است در بیماران مبتلا به  ترومبوسیتوپنی رخ بدهد می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

۷- بزرگ شدن طحال

۸- خستگی مفرط

۹- یرقان

دلایل کمبود پلاکت خون

علت‌های به وجود آمدن  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) را می‌توان به سه دسته تقسیم بندی کرد:

۱. تولید ناقص پلاکت ها

۲. افزایش نابودی یا تحلیل پلاکت ها، و

۳. ترشحات طحالی

علل اصلی هر یک از دسته‌بندی‌ها در قسمت زیر مشخص شده است، هر چند علائم کمتر رایج دیگری نیز برای کمبود پلاکت وجود دارد که در این مقاله به آن‌ها اشاره نکرده‌ایم.

۱. تولید ناقص پلاکت

تعداد پایین پلاکت‌ها به دلیل تولید ناقص عموما به خاطر مشکلاتی در مغز استخوان است. معمولا سایر گلبول‌های خون (قرمز و سفید) نیز تحت تاثیر بعضی از این فرایندها قرار می‌گیرند، و شمار آن‌ها نیز ممکن است غیر عادی بشود.

بعضی از عفونت‌های ویروسی با تاثیر بر مغز استخوان می‌توانند باعث کاهش تعداد پلاکت‌ها شوند به عنوان مثال؛

– پاروویروس

– سرخجه

– اوریون

– آبله مرغان

– هپاتیت C

– اپشتین بار ویروس

– اچ آی وی

کم خونی آپلاستیک اصطلاحی است برای نامیدن نقص مغز و استخوان که به کاهش تعداد پلاکت‌ های خون منجر می‌شود و معمولا با کم خون (کاهش تعداد گلبول های قرمز) و لکوپنی (کمبود تعداد گلبول‌های سفید) مرتبط است. علل رایج و شایع کم خونی آپلاستیک عبارتند از:

– عفونت‌ها (پاروویروس، اچ آی وی)

– بعضی از داروها

– تشعشعات یا

– اختلالات مادرزادی

بسیاری از داروهای شیمی درمانی عموما باعث سمی شدن مغز استخوان و  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) می‌شوند.

سایر علت‌های  ترومبوسیتوپنی به خاطر تولید ناقص پلاکت‌ها توسط مغز استخوان شامل موارد زیر می‌شوند:

– داروهای مدر تیازیدی

– مسمویت الکل ناشی از سوء مصرف طولانی مدت الکل

– لوسمی و لنفوم

– سرطان هایی که به مغز استخوان حمله می‌کنند و

– کمبود ویتامین B12

۲. افزایش میزان نابودی پلاکت ها

افزایش میزان نابودی پلاکت ها با مکانیسم‌های ایمیونولوژیک و غیر ایمیونولوژیک می‌تواند باعث ترومبوسیتوپنی بشود.

علل ایمیونولوژیک  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) می‌تواند موارد زیر باشد:

– مصرف بعضی از داروهای خاص به عنوان مثال، آنتوبیوتیک‌های سولفونامید، کاربامازپین، دیگوکسین،‌ کوینین، کینیدین، استامینوفن و ریفامپین.

– واکنش به تزریق خون؛ و

– ناراحتی‌های روماتوئیدی

پورپورای ناشناس کاهش پلاکت (ITP)، یک نوع  ترومبوسیتوپنی ایمیونولوژیکی است که در آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه به پلاکت‌های در حال جریان در خون حمله می‌کند (خود ایمن). ITP عموما در افزاد بزرگسال مزمن (طولانی مدت) و در کودکان حاد است.

ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین (HIT) یک نوع نابودی ایمنی پلاکت‌های خون است که با مصرف از هپارین که رقیق کننده‌ی خون است به وجود می‌آید و به داروها مربوط می‌شود (هپارین وزن مولکولی پایین، انوکساپارین نامیده می‌شود.

فرایندهای تحلیل برنده‌ی پلاکت غیر ایمیونولوژیکی شامل موارد زیر می‌شوند:

عفونت‌های شدید، رگ‌های خونی غیر معمول در سطح پوست، یا، به ندرت، انعقاد درون رگی منتشر یا DIC .

سایر علل غیر ایمیونولوژیکی  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) دو ناراحتی، نادر، اما مرتبط دیگر به نام‌های نشانگان همولیتیک اورمیک (HUS) و پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک (TTP) هستند. این‌ها ممکن است از بیماری‌های ویروسی، متاستاس سرطان، بارداری یا شیمی درمانی ناشی شوند. سایر نشانه‌های بالینی این ناراحتی‌ها کم خونی هماتولیک، اختلال عملکرد کلیه، گیجی، و تب هستند. HUS معمولا در کودکان با اسهال عفونی مرتبط است که به خاطر وجود باکتری‌های اشریشیا کلی است.

HELLP مخفف نوعی سندرم است که در زنان باردار دیده می‌شود و موجب کم خونی همولیتیک (از هم گسیختگی گلبول‌های خون)، افزایش آنزیم‌های کبدی، و پلاکت‌های پایین می‌شود.

۳. ترشحات طحال

ترشحات طحال وقتی اتفاق می‌افتد که طحال بزرگ می‌شود (مثلا، به خاطر سیروز کبدی یا انواع خاصی از لوسمی)، که در آن ترشحات طحال بیش از حد نرمال می‌شود. این امر می‌تواند به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) منجر شود.

در اطفال، ناراحتی‌های بسیاری مشابه آنچه در فوق فهرست کردیم می‌تواند به  ترومبوسیتوپنی نوزادی منجر شود. همچنین یک سری ناراحتی‌های ژنتیک وجود دارند که می‌توانند به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) در کودکان هنگام تولد منجر شوند.

۴. چه وقت برای درمان کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی به پزشک مراجعه کنیم؟

ترومبوسیتوپنی معمولا به صورت اتفاقی و در حین انجام آزمایش‌ّ خون منظم به منظورهای دیگری تشخیص داده می‌شود. پزشکی که آزمایش را برای‌تان تجویز کرده است تعیین می‌کند که ناراحتی‌تان ممکن است چقدر شدت داشته باشد و ضرورت انجام اقدامات و بررسی‌های بیشتر تا چه اندازه است.

ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) معمولا توسط پزشکان داخلی، پزشک خانواده، یا متخصص اختلالات خونی تشخیص داده می‌شود.

۵. کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تعداد کم پلاکت‌ها اغلب به صورت تصادفی و طی انجام چکاپ‌های مرسوم تشخیص داده می‌شود. پلاکت‌ ها بخشی از شمارش کامل خون هستند به همراه گلبول‌های سفید خون و گلبول‌های قرمز خون. شبه‌ ترومبوسیتوپنی را با تکرار شمارش کامل خون می‌تواند بر طرف کرد.

بررسی بیشتر برای تعداد پایین پلاکت‌ ها شامل سابقه‌ی پزشکی کامل و آزمایش‌های جسمی توسط پزشک می‌شوند. مرور تمام داروها، سابقه‌ی خانوادگی، و سابقه‌ی شخصی سرطان‌ها، سوء مصرف مواد و الکل، مشکلات خونریزی و سایر ناراحتی های پزشکی (بیماری‌های روماتیسمی، مشکلات کبدی، بیماری کلیوی) باید در این ارزیابی لحاظ شوند. بزرگ شدن طحال، پتشی (نوعی هماتوم)، و پورپورا عموما در آزمایش‌های جسمی این بیماران مورد جستجو قرار می‌گیرند.

بررسی‌های تشخیصی بیشتر برای  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) به تحلیل مفصل سایر مقادیر مانند شمارش کامل خون، پنل جامل شیمیایی خون (عملکرد کلیه، کبد، الکترولیت‌ها)، پنل انعقاد خون (سایر مولفه‌های سیستم انعقاد خون)، و بررسی لکه خون زیر میکروسکوپ نیز بستگی دارد.

۶. درمان کمبود پلاکت ترومبوسیتوپنی چیست؟

درمان  ترومبوسیتوپنی تا حدود زیادی به شدت و علت اصلی آن بستگی دارد.

بیشتر، بیمارانی که  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) دارند به تزریق پلاکت منظم نیاز ندارند. اگر هر عملی یا روش تهاجمی دیگر برای یک بیمار مبتلا به کمبود پلاکت (کمتر از ۵۰.۰۰۰) برنامه ریزی شده باشد، آن وقت ممکن است برای بالاتر از ۵۰.۰۰۰ عدد نگه داشتن پلاکت‌ها به تزریق پلاکت نیاز باشد.

سایر کسانی که توصیه می‌شود برای آن‌ها تزریق پلاکت صورت بگیرد بیماران دچار خونریزی شدید با شمار پلاکت‌های کمتر از ۲۰.۰۰۰ تا ۵۰.۰۰۰ (بسته به تصوایر آزمایشگاهی) و بیماران دارای پلاکت‌های کمتر از ۱۰.۰۰۰ عدد با یا بدون خونریزی هستند.

همچنین می‌توانید از ۱۸ درمان خانگی برای پایین بودن پلاکت خون نیز بهره ببرید.

۷. آیا می‌توان کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی را در خانه نیز کنترل کرد؟

در اکثر موارد، عملکرد پلاکت‌ها به رغم تعداد پایینی که دارند معمولی است، و این عموما برای متوقف کردن خونریزی‌های کوچک کافی است. با وجود این، افراد مبتلا به  ترومبوسیتوپنی شدید (تعداد پلاکت کمتر از ۲۰.۰۰۰) در صورتی که قسمتی از بدنشان دچار بریدگی یا جراحت بشود خطر خونریزی شدید در آن‌ها افزایش پیدا می‌کند.

۸. درمان پزشکی برای کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی چیست؟

درمان پزشکی برای هر یک از علل  ترومبوسیتوپنی نقشی حیاتی در معالجه‌ی آن (در صورتی که اصلا امکان پذیر باشد) ایفا می‌کند. به عنوان مثال، درمان سپتیسمی (گند خونی)، لوپوس، یا لوسمی ممکن است بخش مهمی از درمان شمار پایین پلاکت‌ها به این علل باشد.

ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) ناشی از مصرف داروهای پزشکی را ممکن است بتوان با قطع داروی عامل این بیماری تحت نظارت پزشک درمان کرد. این بالاخص درباره‌ی بیمارانی که به HIT مبتلا هستند، و در محیط بیمارستانی که این بیماران قرار دارند و به آن‌ها به دلایلی دیگر داروهای رقیق کننده‌ی خون می‌دهند صدق می‌کند. اگر تشخیص درست صورت گرفته باشد، در آن صورت مصرف هر یک از محصولات حاصل از هپارین را باید بلافاصله قطع کرد و در آینده نیز نباید به بیمار هیچ یک از این محصولات را تجویز کرد.

در ITP شدید، معمولا برای تضعیف سیستم ایمنی بدن جهت جلوگیری از سرکوب خودایمن پلاکت‌ها از استروئید استفاده می‌شود. اگر بیماری به تزریق استروئید واکنش نشان ندهد، از پادتن‌های داخل وریدی یا ایمیونوگلوبین نیز می‌توان گاهی با همان هدف مذکور استفاده کرد. در صورت جواب ندادن بدن به سایر درمان‌ها برداشتن طحال توصیه می‌شود.

تعویض پلاسما نیز درمانی برای TTP و HUS است. در این بیماری‌ها، تزریق پلاکت به صورت منظم توصیه نمی‌شود چون می‌تواند دوره‌ی بیماری را طولانی‌تر کند.

۹. آیا می‌توان از ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) پیشگیری کرد؟

ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) را فقط در صورت ممکن است بتوان پیشگیری کرد که علت اصلی آن مشخص و قابل پیشگیری باشد. به عنوان مثال، در بیمارانی که  ترومبوسیتوپنی ناشی از سوء مصرف الکل دارند، پرهیز از نوشیدن الکل توصیه می‌شود. در بیماران مبتلا به HIT، باید از مصرف هر محصولی که از هپارین به دست آمده است در آینده اجتناب کرد. اگر مشخص شود که هر دارویی علت پایین بودن تعداد پلاکت‌ها در یک فرد است، آن شخص در آینده باید از مصرف آن دارو پرهیز کند.

۱۰. آینده‌ی فرد مبتلا به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت ) چگونه خواهد بود؟

آینده‌ی بیماری  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت ) اساسا به علت و شدت آن بستگی دارد. تنها در  ترومبوسیتوپنی شدید (پایین تر بودن تعداد پلاکت ها از محدوده ی ۱۰.۰۰۰-۲۰۰۰۰ عدد) ممکن است خطر خونریزی بدون توقف وجود داشته باشد. بسیاری از موارد ابتلا به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت ) ممکن است قابل کنترل باشند (مواردی که ناشی از مصرف داروهای خاص یا برخی از عفونت ها هستند)، در نتیجه پیش بینی آینده این نوع از بیماری خوشایند به نظر می‌رسد. در عملکرد پلاکت ها ( که انعقاد خون و پیشگیری از خونریزی بیش از حد است) در اکثر موارد اختلالی ایجاد نمی‌شود، هر چند تعداد پلاکت های خون ممکن است که پایین باشد.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- کامروا ابراهیمی

منبع: emedicinehealth

علائم کمبود پلاکت: ۱۹ مهمترین علایم، دلایل و درمان کمبود پلاکت خون


 

نوشته علائم کمبود پلاکت: ۱۹ مهمترین علایم، دلایل و درمان کمبود پلاکت خون اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.

۹ بهترین روش کاهش دادن تعداد گلبول های سفید +تشخیص علل افزایش

بالا بودن تعداد گلبول های سفید (WBC) می‌تواند بنا بر چند دلیل بالقوه رخ بدهد. شنیدن این‌که نتیجه‌ی یکی از آزمایشات‌تان ممکن است غیر طبیعی باشد، ترسناک است، اما پزشک‌تان می‌تواند به شما کمک کند که اختلال موجود را تشخیص دهید. او را در مورد هر گونه علامت و نشانه‌ای که درحال‌حاضر تجربه می‌کنید مطلع سازید تا آزمایش‌های تشخیصی لازم را برای شما تجویز کنند. بالا بودن تعداد WBC می‌تواند توسط برخی از عوامل ایجاد شود، بنابراین یافتن راه‌حل مناسب به علت اصلی بستگی دارد. در ادامه این نوشتار درباره ۹ بهترین روش کاهش دادن تعداد گلبول های سفید خون و  سپس تشخیص علل افزایش این گلبول های سفید صحبت میکنیم.

الف) تشخیص دلیل اصلی افزایش گلبول های سفید

۱. تعداد WBC را پیدا کنید.

کاهش دادن تعداد گلبول های سفید

تعداد بیش از ۱۱، ۰۰۰ WBC در هر میکرولیتر خون، بالا در نظر گرفته می‌شود. با این حال، علل بالقوه‌ی زیادی وجود دارد، و به طور کلی افزایش جزئی سطح گلبول‌های سفید معمولا جایی برای نگرانی ندارد.

* تعداد حدود ۳۰.۰۰۰ می‌تواند به علت استرس فیزیکی، صدمات، واکنش‌های آلرژیک، عفونت‌ها یا دارو باشد. به عنوان مثال، شما ممکن است آنفولانزا داشته باشید.

* تعداد بین ۵۰.۰۰۰ تا ۱۰۰.۰۰۰ معمولا نشان‌دهنده‌ی یک عفونت جدی، مانند پنومونی پیشرفته است. در فردی که پیوند عضو داشته باشد این تعداد می‌تواند به معنی پس زدن ارگان باشد. علاوه بر این، برخی تومورها می‌توانند تعداد WBC را بالا ببرند، که می‌توانند سرطانی یا خوش‌خیم باشند.

* تعداد بیش از ۱۰۰.۰۰۰ معمولا به معنی وجود نوعی اختلال جدی‌تر است که پزشک‌تان باید تشخیص دهد. این اختلال از برونشیت شدید گرفته تا لوسمی (در موارد نادر) می‌تواند باشد.

* تعداد WBC در بسیاری از زنان باردار در سه ماهه‌ی سوم و پس از زایمان بالغ بر ۱۵۰۰۰ است که ممکن است طبیعی باشد.

۲. شمارش کامل گلبول های خون (CBC) را دوباره مشخص کنید.

نخستین گام در ایجاد یک تشخیص درست و دقیق، گرفتن یک CBC دیگر است. اگر آزمایش دوم نشان دهد که تعداد WBC شما به حالت عادی بازگشته‌است، پزشک ممکن است اعلام کند که سالم هستید. اگر تعداد گلبول‌ها بعد از چند روز زیاد شده باشد، انجام تست‌های بیش‌تر ضرورت دارد.

* بسته به تعداد گلبول‌های سفید و علائمی که دارید، پزشک یک CBC دیگر را در طول چند روز یا چند هفته بعد، توصیه می‌کند.

* همچنین ممکن است پزشک‌تان یک آزمایش اسمیر را تجویز کند، که نمونه‌ای از خون زیر میکروسکوپ مشاهده می‌شود. آزمایش اسمیر می‌تواند نشان دهد که آیا WBC ناکامل و غیر طبیعی است یا ویژگی‌های دیگری را نشان می‌دهد که می‌توانند در انجام یک تشخیص دقیق و درست کمک‌‌کننده باشد.

۳. در مورد هر گونه نشانه یا علامتی که دارید با پزشک‌تان صحبت کنید.

علائمی مانند تب و سرفه علائم واضحی از عفونت هستند و پزشک شما برای شناسایی میکروب ایجادکننده‌ی آن‌ها، دستور کشت باکتریایی خلط را خواهد داد. سندرم روده‌ی تحریک‌پذیر (IBS) و آرتریت روماتوئید می‌توانند منجر به بالا رفتن تعداد WBC شوند، بنابراین اجازه دهید پزشک‌تان در مورد هر گونه مشکل گوارشی موجود یا درد مفاصل بداند. علاوه بر این، در صورتی که علائمی مانند تعریق شبانه، خستگی، کاهش وزن و کبودی یا خونریزی را تجربه می‌کنید، پزشک‌تان باید بداند تا تشخیص قطعی ارائه دهد.

* هیچ نشانه‌ای از بالا بودن تعداد WBC به خودی خود وجود ندارد. هر گونه علائمی که تجربه می‌کنید به علت اختلال اصلی است و می‌تواند به پزشک شما در تشخیص مشکل موجود و تصمیم در رابطه با انتخاب راه‌حل کمک کند.

۴. در مورد داروهایی که مصرف می‌کنید و سبک زندگی‌تان با پزشک‌تان صحبت کنید.

کاهش دادن تعداد گلبول های سفید

کورتیکواستروئیدها، لیتیم و سایر داروهای تجویزی می‌توانند سطوح WBC را افزایش دهند، بنابراین در مورد هر نوع دارویی که مصرف می‌کنید، به پزشک‌تان اطلاع دهید. سیگار کشیدن نیز می‌تواند تعداد WBC را بالا ببرد. ورزش سنگین، انجام بیش از حد تمرینات ورزشی و استرس فیزیکی دیگر علل بالقوه در بروز این شرایط هستند.

* وقتی در مورد سبک زندگی‌تان صحبت می‌کنید، با پزشک‌تان صادق باشید. آنها فقط می‌خواهند به شما کمک کنند، بنابراین نگران این نباشید که مورد قضاوت قرار خواهید گرفت.

۵. از پزشک‌تان بپرسید که کدام نوع WBC سطح بالایی را نشان می‌دهد.

۵ نوع WBC وجود دارد و بالا بودن سطح برخی از آنها می‌تواند وجود اختلال خاصی را نشان دهد. به عنوان مثال، بالا بودن سطح دو نوع از آن‌ها، کم‌تر شایع است و معمولا به علت واکنشهای آلرژیک یا آسم رخ می‌دهد.

* پزشک‌تان ممکن است شما را به یک متخصص ارجاع بدهد یا تست آلرژی را توصیه کند. پزشک متخصص می‌تواند به شما در پرهیز از آلرژن‌ها کمک کند و برخی داروهای آلرژی را برای‌تان تجویز کند.

ب) اعمال تغییراتی در سبک زندگی برای کاهش دادن تعداد گلبول های سفید

۱. سیگار را ترک کنید.

ترک سیگار در میان شمار زیادی از مزایای سلامتی دیگر، می‌تواند WBC را نیز به محدوده‌ی طبیعی خود بازگرداند. برای انتخاب یک برنامه‌ی مناسب ترک سیگار با پزشک‌تان مشورت کنید.

۲. بکوشید بر استرس‌تان غلبه کنید یا میزان آن را کاهش بدهید

کاهش دادن تعداد گلبول های سفید

اگر به تازگی از یک وضعیت استرس‌زای کوتاه- مدت رنج برده‌اید، تعداد WBC باید در عرض چند ساعت یا چند روز به حالت عادی برگردد. با این حال، استرس بلند مدت می‌تواند در نهایت سیستم ایمنی بدن شما را تضعیف کند، بنابراین بکوشید بار خود را سبک کنید.

* از پذیرفتن کار و وظایف بیش از توان‌تان پرهیز کنید، و زمانی که باید در پاسخ به درخواست کسی نه بگویید، ابدا احساس بدی نداشته باشید.

* وقتی بیش از حد استرس دارید، مدیتیشن، گوش دادن به موسیقی آرامش‌بخش یا تنفس آرام را به مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه امتحان کنید و از این روش برای کاهش دادن تعداد گلبول های سفید خون خود استفاده کنید.

۳. پس از یک تمرین سخت، تمرین سبکی را انجام دهید.

اگر درست قبل از آزمایش خون تمرین کرده‌اید، تعداد WBC بالا احتمالا به خاطر همان است. تمرینان سنگین و سخت، ورزش شدید و سایر فرمهای ورزش می‌توانند سطح WBC را از ۲۰۰ تا ۳۰۰ درصد افزایش دهد. این بالا رفتن سطح معمولا در عرض چند ساعت به سرعت کاهش می‌یابد.

* هیچ شواهدی وجود ندارد مبنی بر این‌که این تغییرات در تعداد WBC خطرناک باشد، اما ۱۵ دقیقه بازیابی فعال پس از تمرین شدید می‌تواند به کاهش سریع تغییرات کمک کند.

* بازیابی فعال یک تمرین سبک است که به شما کمک می‌کند کم کم بدن‌تان را سرد کنید، مانند پیاده‌روی آرام بعد از یک پیاده‌روی تند.

۴. سعی کنید وزن‌تان را کاهش بدهید.

بالا بودن تعداد WBC می‌تواند با چاقی مرتبط باشد به این دلیل که چاقی باعث التهابی گسترده در بدن شما می‌شود و سطح گلبول‌های سفید خون را افزایش می‌دهد. از دست دادن وزن می‌تواند به کاهش التهاب بدن کمک کند، و به این ترتیب ممکن است به کاهش دادن تعداد گلبول های سفید خون نیز کمک کند. داشتن یک رژیم غذایی سالم و انجام دست کم ۳۰ دقیقه ورزش روزانه می‌تواند به کاهش وزن کمک کند.

۵. در مورد توقف مصرف داروها یا عوض کردن آنها با پزشک‌تان مشورت کنید.

کاهش دادن تعداد گلبول های سفید ۵

اگر توانستید احتمال وجود اختلالات دیگر را رد کنید و داروهای‌تان همچنان تاثیر مثبت خود را دارند، احتمالا پزشک‌تان اعمال هیچ گونه تغییری را پیشنهاد نمی‌کند.

* برای بعضی از داروها، یافتن نوع و دوز مناسب می‌تواند مشکل باشد، بنابراین یک داروی جایگزین با عوارض جانبی کم‌تر ممکن است گزینه‌ی موثری نباشد.

* هرگز مصرف داروهای‌تان را بدون تایید پزشک متوقف کنید.

پ) دریافت درمان‌های پزشکی برای کاهش دادن تعداد گلبول های سفید

۱. هر گونه عفونت ویروسی، باکتریایی یا قارچی را درمان کنید.

اگر کشت یا آزمایش دیگری عفونت را شناسایی کرد، پزشک‌تان احتمالا داروهای ضد ویروسی یا آنتی‌بیوتیک را برای‌تان تجویز خواهد کرد. هر دارو را طبق دستورالعمل‌های ارائه شده از جانب پزشک مصرف کنید. اگر پس از چند روز احساس بهبودی نکردید، دوباره از پزشک‌تان وقت بگیرید تا برای کاهش دادن تعداد گلبول های سفید فکر جدیدی بکند.

۲. برای درمان آرتریت یا بیماری گوارشی با یک پزشک متخصص مشورت کنید.

اگر پزشک اول به این نتیجه برسد که بالا بودن تعداد WBC شما به علت آرتریت یا یک بیماری گوارشی است، شما را به متخصص مورد نظر ارجاع خواهد داد. پزشک متخصص دارو یا تغییرات غذایی را برای کمک به مدیریت اختلال موجود توصیه خواهد کرد و به کاهش دادن تعداد گلبول های سفید خون شما کمک میکند.

۳. از پزشک‌تان بپرسید که آیا آزمایشی را برای احتمال وجود نوعی اختلال بدخیم توصیه می‌کند یا خیر

در صورتی که تعداد گلبول‌های سفید خون‌تان بیش از ۱۰۰.۰۰۰ باشد، پزشک‌تان ممکن است آزمایش‌های بیشتری را توصیه کند. این آزمایش‌ها ممکن است اسمیر خون یا آزمایش مغز استخوان را شامل شوند.

۴. در صورت لزوم، با یک متخصص برای ایجاد یک برنامه‌ی درمانی کار کنید.

در موارد نادر که ممکن است به سرطان مبتلا شده باشید، یک تیم از چند پزشک طرح درمانی را برای شما توسعه خواهد داد. تشخیص لوسمی ‌ترسناک است، اما درمان این بیماری درحال‌حاضر وجود دارد. پزشک‌تان تصمیم خواهد گرفت که کدام دوره‌ی درمانی برای شما مناسب است.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- سارا فیضی

منبع: ویکی هاو

۹ بهترین روش کاهش دادن تعداد گلبول های سفید +تشخیص علل افزایش


 

نوشته ۹ بهترین روش کاهش دادن تعداد گلبول های سفید +تشخیص علل افزایش اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.