رقیق کننده خون: ۲۰ مهمترین خوراکی ها برای رقیق کردن خون

بدن راهی برای محافظت از ما در برابر خونریزی دارد. اغلب اوقات توانایی خون برای لخته شدن، چیز خوبی است. اما زمان‌هایی هم وجود دارد که لخته‌های خون می‌توانند خطرناک باشند. اگر مبتلا به اختلالات خاصی هستید مثل ریتم قلب نامنظم یا نقص مادرزادی قلب یا اگر فرایندهای خاصی روی شما صورت گرفته‌است نظیر عمل جراحی دریچه‌ی قلب، پزشک ممکن است برای‌تان رقیق کننده خون تجویز کند. این اختلالات و عمل جراحی باعث افزایش احتمال لخته شدن خون در بدن می‌شود. چنین لخته‌هایی ممکن است سبب رخ دادن حمله‌ی قلبی یا سکته شوند. رقیق کننده خون با کاهش احتمال لخته شدن خون باعث کاهش احتمال حمله‌ی قلبی و سکته‌ی مغزی می‌شوند.

رقیق کننده خون

همچنین برخی از مواد در طبیعت وجود دارند که بعضی معتقدند به کاهش خطر لخته شدن کمک می‌کنند. با این حال، آن‌ها با انواع مواد رقیق کننده خون تجویزی مقایسه نشده‌اند و مورد آزمایش قرار نگرفته‌اند. در صورت تمایل می‌توانید با پزشک‌تان در مورد مواد طبیعی قید شده در این نوشتار به عنوان رقیق کننده خون مشورت کنید. باز هم تاکید می‌کنیم، هرگز این مواد خوراکی را به جای داروهای تجویز شده توسط پزشک‌تان یا همراه با آن‌ها مصرف نکنید. برای کسب اطلاعات بیش‌تر در مورد مواد رقیق کننده خون ادامه‌ی مطلب را بخوانید!

رقیق کننده خون

۱. زردچوبه

زردچوبه ادویه‌ای است که به خوراک‌ها و غذاها یک رنگ زرد می‌دهد و از قدیم‌الایام به عنوان دارویی در طب سنتی استفاده شده‌است. بر اساس یک مطالعه، ماده‌ی شفادهنده‌ی موجود در زردچوبه، کورکومین، روی پلاکت‌ها کار می‌کند و به این ترتیب سبب جلوگیری از لخته‌ی خون می‌شود.

۲. زنجبیل

زنجبیل هم در خانواده‌ی زردچوبه قرار دارد و حاوی سالیسیلات است، اسیدی که در بسیاری از گیاهان یافت می‌شود. استیل‌سالیسیلیک اسید، که از سالیسیلات استخراج شده و معمولا آسپرین نامیده می‌شود، می‌َتواند به جلوگیری از سکته‌ی مغزی کمک کند. غذاهای حاوی سالیسیلات، مانند آووکادو، برخی از انواع توت‌ها، فلفل‌ها و گیلاس نیز می‌توانند مانع از لخته شدن خون شوند. برای تضمین این‌که آن‌ها به اندازه‌ی داروهای تجویزی موثر هستند، مطالعات بیش‌تری مورد نیاز است.

۳. دارچین

دارچین و پسر عموی نزدیک آن، کاسیا، هر دو به طور گسترده‌ای در دسترس هستند و کومارین هم دارند، ماده‌ای شیمیایی که به عنوان یک ضد انعقاد قوی عمل می‌کند. وقتی که دارچین و کاسیا مصرف می‌کنید، کومارین موجود در آن‌ها ممکن است فشار خون را پایین بیاورد و از التهاب ناشی از آرتریت و دیگر بیماری‌های التهابی بکاهد. با این حال، مطالعات انجام شده روی انسان هیچ شواهدی ارائه نمی‌دهند مبنی بر این‌که دارچین برای برخی اختلالات مرتبط با سلامتی مفید است.

هنگام مصرف دارچین به عنوان یک ماده‌ی رقیق کننده‌ی خون، آن را با احتیاط استفاده کنید. برخی مطالعات نشان می‌دهند که استفاده‌ی طولانی ‌مدت از  دارچین در تهیه‌ی غذاهایی مانند نان و چای دارچینی، سبب بروز آسیب کبدی می‌شود.

۴. فلفل کاین

فلفل کاین می‌تواند تاثیر بسیار زیادی روی رقیق کردن خون داشته باشد زیرا میزان زیادی سالیسیلات در آن وجود دارد. فلفل کاین را می‌توانید درقالب کپسول دریافت کنید یا به راحتی به عنوان یک ادویه در تهیه‌ی غذاها از آن استفاده کنید. فلفل کاین علاوه بر رقیق کردن خون شما می‌تواند فشار خون را نیز کاهش داده و گردش خون را افزایش دهد.

۵. ویتامین E

گزارش شده است که ویتامین E یک ضد انعقاد ملایم است.

۶. سیر

بعضی از غذاها بدون وجود سیر هیچ طعم و مزه‌ای ندارند. این ماده‌ی خوراکی علاوه بر افزودن طعم به غذا، می‌تواند به رقیق کردن خون نیز کمک کند. سیر همچنین حاوی آنتی‌اکسیدان‌هایی است که بدن را از رادیکال‌های آزاد که به سلول‌ها آسیب می‌رسانند، پاکسازی می‌کند. این ماده‌ی خوراکی قدرتمند فشار خون را کاهش می‌دهد و تجمع پلاکت‌ها را متوقف می‌کند و به این ترتیب جریان خون را بهبود می‌بخشد.

۷. امگا ۳

اسیدهای چرب امگا ۳ برای کاهش التهاب در بدن عالی هستند. این اسیدهای چرب کمک می‌کنند تا خون آزادانه و بدون رسوب در شریان‌ها جریان داشته باشد. امگا ۳ موجود در ماهی، از تجمع پلاکت‌ها جلوگیری می‌کند و به نوبه‌ی خود جریان خون را بهبود می‌بخشد.

۸. غلات کامل

غلات کامل می‌توانند با چندین مشکل سلامتی مبارزه کنند، اما آیا می‌دانستید این ماده‌ی خوراکی می‌تواند با تشکیل لخته‌های خون هم مبارزه کند؟ اساسا، اتفاقی که می‌افتد این است که ویتامین E موجود در غلات کامل باعث کاهش احتمال تشکیل لخته‌ی خون در رگ‌های خونی می‌شود و اگر شما کمبود ویتامین E داشته باشید، احتمال تشکیل لخته‌ی خون برای‌تان وجود دارد.

۹. روغن زیتون

پخت و پز در روغن زیتون در سال‌های اخیر بسیار محبوب شده است و به لطف خواصی که این روغن دارد، هر کسی برای خرید آن هزینه می‌کند. روغن زیتون شامل آنتی‌اکسیدان‌هایی است که با رادیکال‌های آزاد و التهاب مبارزه می‌کنند، روندی که برای کاهش رقیق شدن خون عالی است.

۱۰. انگور

افراد حرفه‌ای در زمینه‌ی طب، آسپیرین را برای رقیق شدن خون تجویز می‌کنند؛ یکی از اجزای آسپیرین، سالیسیلات است. اما این ترکیب در انگور، کشمش و آلو خشک نیز موجود است. این میوه‌ها برای رقیق کردن خون بسیار عالی هستند.

۱۱. انواع توت

توت‌ها دارای آنتی‌اکسیدان‌هایی هستند که از التهاب جلوگیری می‌کنند و با رادیکال‌های آزاد مبارزه می‌کنند و به این ترتیب موجب بهبود جریان خون می‌شوند.

۱۲. مغزها

مغزها می‌توانند کلسترول را کاهش دهند و التهاب را در بدن پایین بیاورند. خوردن چند میوه خشک مانند بادام و گردو می‌تواند به شما در جلوگیری از بیماری‌های قلبی کمک شایانی کند.

۱۳. سبزیجات برگدار سبز

سبزیجات زیادی ویتامین E دارند که برای پیشگیری از لخته شدن خون مناسب است اما این ویتامین در سبزیجات برگدار سبز به میزان فراوانی یافت می‌شود.  اما به یاد داشته باشید که تنها در صورتی سراغ یک رژیم غذایی رقیق کننده‌ی خون بروید که پزشک‌تان به شما توصیه کرده باشد. یک متخصص تغذیه می‌تواند رژیمی را برای‌تان طراحی کند که حاوی سایر مواد مغذی هم باشد.

سایر غذاهای رقیق کننده‌ی خون

اگر به بیماری‌های قلبی و مشکلاتی در عروق خونی مبتلا هستید، یا اگر تمایل دارید برای جلوگیری از بروز این مشکلات کارهایی انجام بدهید، پزشک ممکن است یک رژیم غذایی مناسب برای قلب را به شما توصیه کند. رژیم غذایی مناسب برای قلب رژیمی است که حاوی میوه‌های تازه و سبزیجات، غلات ۱۰۰ درصد کامل، روغن‌های سالم، محصولات لبنی با چربی کم یا بدون چربی و پروتئین‌های سالم است. یک رژیم غذایی مناسب برای قلب، چربی بالا، کلسترول بالا و غذاهای پرچرب را محدود می‌کند. این نوع رژیم برای سالم نگه داشتن شما، و خون شما عالی است.

اگر کومادین (وارفارین) مصرف می‌کنید، بسیار مهم است که هر روز مقداری مواد غذایی مصرف کنید که حاوی همان مقدار ویتامین K باشند. ویتامین K بیش از حد در رژیم غذایی شما ممکن است اثر بخشی کومادین را کاهش دهد. سبزیجات برگدار سبز مانند بروکلی، کاهو و اسفناج مقدار زیادی ویتامین K دارند.

گزارش‌هایی وجود دارد که برخی از غذاها و نوشیدنی‌ها می توانند خون را رقیق کنند. این غذاها و نوشیدنی‌ها عبارتند از:

۱۴. سبزیجات، مانند کاهو، گوجه‌فرنگی، کلم بروکلی و پیاز

۱۵. میوه‌ها، مانند انواع توت، انگور، گریپ‌فروت، آناناس و انار

۱۶. آجیل‌های درختی مانند گردو، بادام، فندق، بادام هندی، پسته و فندق برزیلی

۱۷.ماهی مانند ماهی خال‌خالی، ماهی قزل‌آلا، شاه‌ماهی، ماهی تن باله‌دراز و ماهی سالمون

۱۸. نوشیدنی‌هایی مثل چای سبز، آب انگور، آب کرنبری، و آب آناناس

۱۹.  شکلات تلخ

۲۰.  سیر

کلام پایانی

داروهای طبیعی زیادی برای کاهش لخته شدن خون وجود دارد. مهم است به یاد داشته باشید که آن‌ها نباید به جای داروهای تجویزی مصرف شوند. و بدون توصیه‌ی دکتر، نباید هیچ کدام از آن‌ها را همراه با داروهای رقیق کننده‌ی تجویزی مصرف کنید.

محصولات طبیعی و بعضی از مواد غذایی ممکن است با داروهای تجویزی شما تداخل ایجاد کنند. آن‌ها ممکن است خون شما را بیش از حد رقیق کنند و احتمال خونریزی را افزایش دهند. یا داروهای طبیعی می‌توانند داروهای تجویزی را مسدود کنند، و احتمال لخته شدن خون را افزایش دهند. یادتان باشد که همیشه قبل از انجام هر کاری که می‌تواند بر سلامتی شما تأثیر بگذارد با پزشک‌تان صحبت کنید.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- سارا فیضی

منبع: healthline و indiatimes

رقیق کننده خون: ۲۰ مهمترین خوراکی ها برای رقیق کردن خون


نوشته رقیق کننده خون: ۲۰ مهمترین خوراکی ها برای رقیق کردن خون اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.

اوره خون: ۲۳ مهمترین دلایل و علائم بالا بودن نیتروژن اوره خون

آیا نگران سلامت کلیه یا کبد خود هستید؟ یکی از راه‌های پی بردن به چگونگی عملکرد این ارگان‌های بدن یک آزمایش خون معمول به نام آزمایش نیتروژن اوره‌ خون (BUN) است. وقتی آزمایش BUN می‌دهید، پزشک‌تان متوجه میزان نیتروژن اوره موجود در جریان خون شما خواهد داشت. مهم است بدانید که آیا سطح اوره خون تان متعادل است یا نه، چرا که BUN بالا به معنی آن است که کلیه یا کبدتان دچار مشکل است. انجام آزمایش BUN بخشی از کسب اطلاع درباره‌ی وضعیت بدن است، و به دست آوردن اطلاعات مفید برای کمک به حل مشکلات پیش آمده در ارگان‌های بدن پیش از آنکه این علائم وضعیت بدتری پیدا کنند. در ادامه این نوشتار با ما همراه باشید تا با مهمترین دلایل و علائم بالا بودن اوره خون آشنا شوید.

مهمترین دلایل و علائم بالا بودن نیتروژن اوره خون

نیتروژن اوره خون چیست؟

BUN میزان اوره‌ی موجود در خون را نشان می‌دهد. اوره محصول اضافی دستگاه گوارشی بعد از خوردن پروتئین است. معموملا راهی بی‌خطر برای خلاص شدن از نتیروژن اضافی بدن است. اوره از پروتئين‌های رژیمی و به صورت محصولی تهیه شده از پروتئين بافت‌ها به دست می‌آید. در یک رژیم غذایی معمولی، بدن انسان حدودا در هر روز ۱۲ گرم اوره تولید می‌کند.

با وجود این، اوره مازاد، برابر با ۱۰ گرم در روز، به وسیله کلیه‌ها از بدن شسته می‌شود.

مقدار کمی از اوره به راحتی می‌تواند در روده‌ها، پوست و ریه نیز گم بشود. به عنوان مثال، وقتی ورزش می‌کنید، مقدار کافی اوره ممکن است از طریق تعریق دفع شود.

وقتی پزشک تعداد BUN شما را اندازه‌گیری می‌کند، به دنبال تعادل بین تولید اوره در کبد، و همچنین تجزیه و از بین رفتن آن در کلیه‌ خواهد بود.

به همین خاطر این آزمایش‌ها انجام می‌شوند تا سلامت کلیه و کبدهای‌تان را بررسی و آزمایش کند.

در بعضی موارد، آزمایش سطح کراتینین نشانگر بهتری برای عملکرد کلیه‌ها است. چون احتمال آنکه BUN تحت تاثیر شرایط رژیمی و فیزیولوژیکی که لزوما با عملکرد کلیه‌ مرتبط نیستند قرار بگیرد بیشتر است.

اوره چگونه به وجود می‌آید

هنگامی که یک پروتئین رژیمی مانند گوشت مرغ یا ماهی، مصرف می‌کنید از روده‌ی کوچک‌تان عبور می‌کند و به روده بزرگ می‌رسد.

بعد اوره به سمت کلیه‌ها حرکت می‌کند تا با تشکیل ادرار از بدن دفع شود.

چرا آزمایش BUN انجام می‌شود

هر آزمایش خون استانداردی عموما شامل آزمایش BUN نیز می‌شود تا تعداد اوره‌ی دفع شده‌ی بدن را اندازه‌گیری کنند.

اکثر پزشکان به تعداد کم یا زیاد BUN نگاه می‌کنند و درباره‌ی علائم بیماری‌های خاص مربوط به کبد و کلیه سوال می‌کنند.

آزمایش خون BUN نماگر خوبی از چگونگی عملکرد بدن در پردازش غذا است و این که آیا آن را خوب پردازش می‌کند.

این آزمایش همچنین می‌تواند نشان دهد که آیا بدن‌تان به کم آبی شدید دچار شده است یا نه.

محدوده‌ی بهینه و نرمال BUN در آزمایش خون

در یک انسان بالغ معمولی، خون باید بین ۵ تا ۲۰ میلی گرم BUN به ازای هر ۱۰۰ میلی‌لیتر داشته باشد یا ۵ تا ۲۰ میلی‌گرم/ dLخون. این مقدار همچنین برابر با ۱.۸ تا ۷.۱ میلی‌مول اوره در هر لیتر است. برای تبدیل BUN از mg/dL به میلی‌مول/لیتر اوره، می‌توانید عدد اول را در ۰.۳۵۷ ضرب کنید.

این محدوده کاملا گسترده است و این به خاطر متغیرهای مرسوم حاصل از نوع پروتئینی که می‌خورید، و همچنین تجزیه‌ی آن، وضعیت آب بدن‌تان، تولید اوره در کبد، و حذف اوره توسط کلیه‌ها است.

زنان باردار عموما کاهش یا افزایش تعداد BUN را تجربه می کنند.

پزشکان معمولا به دنبال یافتن تعداد  BUN در محدوده‌ی بین ۷ تا ۱۵ میلی گرم/ d هستند که «محدوده‌ی بهینه»‌ به حساب می‌آید.

دلایل بالا رفتن اوره خون

پایین نگه داشتن شمار BUN لزوما چیزی نیست که بتوانید به صورت طبیعی آن را انجام بدهید به ویژه اگر مشکلات کلیوی یا کبدی را تجربه می‌کنید. تشخیص این بیماری‌ها ابتدا توسط آزمایش خون شروع می‌شود.

هنگامی که پزشک به تعداد BUN نگاه می‌کند، از شما سوالاتی درباره‌ی رژیم غذایی‌تان و هر علامت دهیدراته شدنی که ممکن است اخیرا تجربه کرده باشید خواهد پرسید. عواملی که می‌‌توانند تعداد  BUN را نیز افزایش دهند عبارتند از:

۱- تب یا عفونت

۲- پروتئین بالا

۳- التهاب

۴- دهیدراسیون یا کاهش مصرف آب

۵- استرس

۶- خونریزی روده

۷- جریان خون ضعیف

۸- اختلالات تیروئيد

۹- گلوکوکورتیکوئیدها

۱۰- هورمون رشد کمتر

۱۱- بیماری کلیه

چرا میزان BUN شما بالا است

اگر به تب یا عفونت دچار شده‌اید، احتمالا میزان تجزیه‌ی پروتئین‌های بدن‌تان افزایش پیدا کرده است. هنگام درگیر بودن با یک بیماری این عموما مسئله‌ای رایج است.

تجزیه‌ی پروتئين توسط هورمون‌هایی مانند گلوکاگون، کورتیزول، و اپی‌نفیرین، و همچنین سیتوکین‌های التهابی تحریک می‌شود. اگر تولید پروتئین در حال انجام باشد، در آنصورت ممکن است با پایین آوردن هورمون رشد یا سطح تستوسترون، یا انسولین کاهش پیدا کند.

دهیدراسیون یکی دیگر از مقیاس‌هایی است که می‌تواند میزان هیدراته بودن بدن بیمار را به خوبی نشان بدهد. وقتی حجم خون به خاطر کمبود آب کاهش پیدا می‌کند BUN ممکن است افزایش یابد.

و استرس عاملی است که می‌تواند سطح BUN را افزایش دهد. این به خاطر آن است که استرس سیستم رنین-آنژیوتانسین را فعال می‌کند و سیستم‌های آرژنین وازوپرسین سطح BUN را افزایش می‌دهد.

اختلالات قلبی معمولا با این سطوح مرتبط است، همچنین افزایش در کورتیزول چون پروتئین تجزیه می‌شود.

وقتی قسمت فوقانی دستگاه گوارش خونریزی می‌کند، خون به پروتئین گواریده می‌شود. بعد این پروتئین به کبد منتقل می‌شود، و در نتیجه به BUN متابولیزه می‌شود. جریان خون ضعیف می‌تواند به گردش خون کمتر به سمت کلیه‌ها منجر شود که پاکسازی اوره برای تولید ادرار را دشوار می‌سازد.

اگر سنگ کلیه مجرای ادرار شما را مسدود کرده باشد، تعداد BUN به طرز چشمگیری افزایش پیدا خواهد کرد. اگر دچار اختلال عملکرد کلیه باشید نیز این قضیه صادق است. بهتر است درباره‌ی هر علامتی که نشان می‌دهد مشکلی مربوط به کلیه یا کبد دارید با پزشک مشورت کنید.

آن وقت پزشک‌تان قادر خواهد بود به درستی تشخیص خود را ارائه دهد و قدم‌های بعدی برای درمان علائم را بردارد.

چرا اوره خون بالا خطرناک است

وقتی که اوره در جریان خون زیاد می‌شود، می‌تواند اثرات بدی بر بدن به جا بگذارد. به عنوان مثال، تجمع اوره‌ی بالا می‌تواند باعث استرس اکسیداتیو در گلبول‌های خون‌تان بشود. همچنین ممکن است علت‌ها و ناراحتی‌های زمینه‌ای نیز وجود داشته باشند، که یک آزمایش BUN می تواند آن‌ها را تشخیص دهد. پزشک‌تان به تمام شاخص‌های موجود در آزمایش خون‌تان نگاه می‌کند تا بتواند بفهمد چه اتفاقی در خون شما در حال رخ دادن است. سطح بالای BUN می‌تواند نشان دهنده‌ی یک بیماری جدی باشد. اما، این در واقع به معنی آن است که تجزیه‌ی پروتئین در بدن‌تان افزایش پیدا کرده است. پزشکان این مسئله را با کاهش عملکرد ایمنی نیز مرتبط می‌دانند. پژوهش‌های صورت گرفته نشان می‌دهند بیمارانی که تعداد BUN آن‌ها افزایش پیدا کرده است و کمتر از ۲۰ mg/dl است احتمال عفونت در آن‌ها بیشتر است.

از طرفی، تعداد BUN بالا به افزایش خطر سکته در حین عمل قلب منجر می‌شود، همچنین اگر تصلب شرایین داشته باشید یا قبلا مشکل قلبی را تجربه کرده باشید نیز با پیامدهای دردسرسازی مواجه خواهید شد.

وقتی پزشکان به تعداد BUN نگاه می‌کنند، به محدوده‌ی نرمال توجه خواهند داشت و طبق آن افزایش یا کاهش را مشخص می‌کنند.

عموما مقادیر BUN باید تا از بین رفتن ۵۰٪ عملکرد کلیوی ثابت بماند.

در آن محدوده، دو برابر شدن مقادیر  BUN، مانند افزایش از ۸ mg/dl به ۱۶ mg/dl، به معنی نقص ۵۰٪ در عملکرد کلیه است.

علائم بالا بودن اوره خون

اگر علائم یا دردی را در کبد یا کلیه‌ی خود احساس می‌کنید، در آن صورت ممکن است نشانه‌ای از بیماری کبد یا کلیه در شما باشد. پزشک‌‌تان از شما آزمایش خون خواهد گرفت تا BUN شما را آزمایش کند و ببیند که آیا هیچ نشانگری از آنچه در خون‌تان در حال وقوع است وجود دارد یا نه.

می‌توانید هنگامی که با پزشک‌تان درباره‌ی درمان صحبت می‌کنید به دنبال علائم زیر باشید:

۱- تکرر ادرار

۲- درد مفاصل

۳- درد استخوان

۴- درد پشت

۵- تغییر رنگ ادرار (خونی، تیره، کف دار)

۶- سندرم پای بی‌قرار

۷- مشکل در خوابیدن

۸- خستگی مفرط

۹- گرفتگی عضلات

۱۰- اشتهای ضعیف

۱۱- ورم

۱۲- خارش

اگر بسیاری از این علائم را دارید پس احتمال دارد به یکی از ناراحتی‌های عملکرد کلیوی مبتلا شده باشید. می‌توانید درباره‌ی این علائم با پزشک‌تان صحبت کنید و باعث شوید تشخیص بهتری بدهد تا بدانید در مرحله‌ی بعد چه باید بکنید.

چگونه BUN را کاهش دهیم

اگر می‌خواهید میزان BUN را در بدنتان کاهش دهید، تمام کاری که باید انجام دهید این است که آب بیشتر و پروتئین کمتری مصرف کنید. زنجبیل نیز قادر است به از بین بردن اوره موجود در خون کمک کند. پژوهش‌های انجام شده نشان داده است در موش‌هایی که به آن‌ها عصاره‌ی زنجبیل داده شده بود یک کاهش چشمگیر BUN به وجود می‌آید.

اگر BUN بالا داشتید چه کاری باید انجام دهید

BUN در بدن انسان و از پروتئینی که مصرف می‌کنید به وجود می آید. این ماده از درون کبد و کلیه‌ها عبور می‌کند و نهایتا به ادرار تبدیل می شود.

برای تعیین اینکه علائم ناراحتی های زمینه‌ای که تعداد BUN را افزایش داده است تجربه می‌کنید یا نه آزمایش خون انجام می‌شود. سطح BUN بالا احتمالا به معنی این است که دچار عقونت شده‌اید یا عملکرد کبد یا کلیه‌های‌تان کاهش پیدا کرده است.

اکثر آزمایش‌های BUN شاخص‌هایی برای مشکلات مختلف مربوط به کلیه‌ها را به نمایش می‌گذارند. پزشکان همچنین از شما آزمایش کراتینین خواهند گرفت تا از نسبت BUN به کراتینین باخبر شوند و همچنین بفهمند که آیا عملکردهای کلیه تحت تاثیر قرار گرفته‌اند یا نه.

اگر سطح BUN بالایی دارید و می‌خواهید آن را کاهش دهید، چند کار وجود دارد که می‌توانید در راستای این هدف انجام دهید:

– آب بیشتری بنوشید چون این کار میزان اوره موجود در سیستم بدن‌تان را رقیق خواهد کرد.

– پروتئین کمتری مصرف کنید چون اوره مستقیما از گوشت، لوبیا، حبوبات و محصولات سویایی تجزیه می‌شود.

– درباره‌ی علائمی که دارید با پزشک صحبت کنید و آزمایش خون بدهید تا سطح BUN تان بررسی شد و ببینید که آیا کاهش عملکرد داشته‌اید، یا آیا از کم آبی بدن رنج می‌برید.

– درباره ی علائم عملکرد ضعیف کبد و کلیه بیشتر بیاموزید تا اینکه بتوانید از تجربه‌های خود با پزشک حرف بزنید.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- کامروا ابراهیمی

منبع: well-beingsecrets

اوره خون: ۲۳ مهمترین دلایل و علائم بالا بودن نیتروژن اوره خون


نوشته اوره خون: ۲۳ مهمترین دلایل و علائم بالا بودن نیتروژن اوره خون اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.

علائم کمبود آهن: ۱۴ مهمترین علایم و روش درمان کمبود آهن

کمبود آهن زمانی رخ می‌دهد که بدن این ماده‌ی معدنی را به میزان کافی ندارد. و این کمبود به سطوح به شدت پایین گلبول قرمز منجر می‌شود. به این دلیل که آهن برای تولید هموگلوبین، پروتئینی در گلبول‌های قرمز که آن‌ها را قادر به حمل اکسیژن در تمام قسمت‌های بدن می‌کند، ضروری است. در ادامه این نوشتار با ما همراه باشید تا با مهمترین علائم کمبود آهن آشنا شوید.

علائم کمبود آهن

اگر بدن شما به میزان کافی هموگلوبین نداشته باشد، بافت‌ها و عضلات اکسیژن کافی به دست نمی‌آورند و قادر  نخواهند بود که به طور موثر عملکرد خود را انجام دهند. این مشکل منجر به بروز اختلالی به نام کم‌خونی می‌شود.

اگرچه انواع مختلفی از کم‌خونی وجود دارد، اما کم‌خونی فقر آهن شایع‌ترین نوع آن در سراسر جهان است. علل شایع کمبود آهن عبارتند از دریافت ناکافی آهن به علت رژیم غذایی ضعیف یا رژیم‌های محدودکننده، بیماری‌های التهابی روده، افزایش نیاز به این ماده‌ی معدنی در دوران بارداری و از دست دادن خون در دوره‌های سنگین قاعدگی یا خونریزی داخلی.

کمبود آهن به هر علتی که رخ بدهد، می‌تواند علایم ناخوشایندی را ایجاد کند و این علائم می‌توانند بر کیفیت زندگی شما تأثیر بگذارند. اوضاع نامناسب سلامتی، عدم تمرکز و بهره‌وری در کار از جمله‌ علائم کمبود آهن هستند.

علائم کمبود آهن

علائم کمبود آهن بسته به شدت کم خونی، سرعت توسعه‌ی آن، سن و وضعیت فعلی بدن متغیر است. در برخی موارد، بعضی از آدم‌ها اصلا هیچ علامتی را تجربه نمی‌کنند. در این نوشتار ۱۰ نشانه و علائم کمبود آهن وجود دارد که ترتیب نام بردن آن‌‌ها از شایع‌ترین شروع می‌شود.

۱. خستگی غیر معمول

احساس خستگی یکی از شایع‌ترین علائم کمبود آهن است که بیش از نیمی از افراد دچار این کمبود را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

این اتفاق رخ می‌دهد چرا که بدن شما نیاز به آهن دارد تا یک پروتئین به نام هموگلوبین را که در گلبول‌های قرمز یافت می‌شود، تولید کند. هموگلوبین باعث انتقال اکسیژن به تمام قسمت‌های بدن می‌شود.

هنگامی که بدن شما هموگلوبین کافی نداشته باشد، اکسیژن کم‌تری به بافت‌ها و عضلات شما می‌رسد و آن‌ها را از انرژی لازم محروم می‌کند. علاوه بر این، قلب شما باید بیش‌تر کار کند تا اکسیژن به تمام قسمت‌های بدن شما حرکت کند، و همین هم به نوبه‌ی خود می‌تواند باعث بروز خستگی در شما شود.

از آن‌جایی که خستگی اغلب به عنوان یک بخش نرمال از زندگی شلوغ و مدرن امروز در نظر گرفته می‌شود، تشخیص کمبود آهن تنها با این علامت کار مشکل است. با این حال، بسیاری از افراد مبتلا به کمبود آهن، کمبود انرژی را در کنار ضعف، احساس کج‌خلقی، دشواری در تمرکز یا بهره‌وری ضعیف را در کار تجربه می‌کنند.

خلاصه

خستگی یکی از شایع‌ترین علائم کمبود آهن است. این پیامد به دلیل کم شدن اکسیژن در بافت‌های بدن است که سبب می‌شود آن‌ها بدون انرژی باشند.

۲. رنگ‌پریدگی

یکی دیگر از علائم شایع کمبود آهن، رنگ‌پریدگی در داخل پلک‌های پایینی است.

هموگلوبین در گلبول قرمز خون، رنگ قرمز را به خون می‌دهد، بنابراین سطح پایین آن در هنگام ابتلا به کمبود آهن سبب کاهش قرمزی خون می‌شود. به همین دلیل پوست ممکن است رنگ سالم و درخشان خود را در افرادی که دارای کمبود آهن هستند از دست بدهد.

این رنگ‌پریدگی در افرادی که دارای کمبود آهن هستند، می‌تواند در سراسر بدن ظاهر شود یا می‌تواند به یک ناحیه مانند صورت، لثه‌ها، داخل لب‌ها یا پلک‌های پایینی و حتی ناخن‌ها محدود شود.

این پیامد اغلب یکی از اولین چیزهایی است که پزشکان به عنوان نشانه‌ای از کمبود آهن بررسی می‌کنند. با این حال، وجود این کمبود باید با آزمایش خون تایید شود. رنگ پریدگی بیش‌تر در موارد متوسط ​​یا شدید کم‌خونی دیده می‌شود.

اگر پلک پایین خود را پایین بکشید، لایه‌ی داخلی باید به رنگ قرمز زنده باشد. اگر رنگ این ناحیه خیلی صورتی یا زرد رنگ باشد، ممکن به کمبود آهن مبتلا باشید.

خلاصه

رنگ‌پریدگی به طور کلی یا در مناطق خاص مانند صورت، قسمت داخلی پلک یا ناخن ممکن است نشانه‌ای از کمبود آهن متوسط ​​تا شدید باشد. این پیامد ناشی از سطوح پایین هموگلوبین است که به خون رنگ قرمز آن را می‌دهد.

۳. ضعف در فرایند تنفس

هموگلوبین گلبول‌های قرمز شما را قادر می‌سازد تا اکسیژن را در اطراف بدن حمل کنند. هنگامی که هموگلوبین بدن‌تان در زمان ابتلا به کمبود آهن کم است، سطح اکسیژن نیز کم خواهد بود. این بدان معنا است که عضلات شما اکسیژن کافی برای انجام فعالیت‌های عادی مانند راه رفتن را دریافت نخواهند کرد.

در نتیجه، تعداد تنفس‌تان افزایش می‌یابد، زیرا بدن شما تلاش می‌کند اکسیژن بیش‌تری دریافت کند. به همین دلیل است که تنگی نفس یکی از علائم شایع کم‌خونی محسوب می‌شود. اگر متوجه شدید که در هنگام انجام کارهای روزمره که برای‌تان همیشه آسان بوده مانند راه رفتن، بالا رفتن از پله‌ها یا ورزش کردن، نفس کم می‌آورید کمبود آهن می‌تواند مقصر اصلی باشد.

خلاصه

ضعف در تنفس یک علامت شایع کمبود آهن است، زیرا سطح پایین هموگلوبین، سبب می‌شود که بدن قادر به حمل اکسیژن به عضلات و بافت‌ها نباشد.

۴. سردرد و سرگیجه

کمبود آهن ممکن است باعث سردرد شود. به نظر می‌رسد که این علامت نسبت به سایر علائم کمبود آهن شیوع کم‌تری دارد و اغلب همراه با سرگیجه یا سبک‌سری همراه است.

 

در زمان کمبود آهن، سطح پایین هموگلوبین در گلبول‌های قرمز به این معنی است که اکسیژن کافی به مغز نمی‌رسد. در نتیجه، رگ‌های خونی مغز ممکن است دچار فشار شوند و شما سردرد را تجربه می‌کنید.

اگر چه علل زیادی برای بروز سردرد وجود دارد، اما سردردهای مکرر، عود کننده و سرگیجه می‌توانند از علائم کمبود آهن باشند.

خلاصه

سردرد و سرگیجه می‌تواند نشانه‌ی کمبود آهن باشد. کمبود هموگلوبین به این معنی است که اکسیژن به اندازه‌ی کافی به مغز وارد نمی‌شود، در نتیجه عروق خونی متورم می‌شوند و فشار زیادی ایجاد می‌کنند.

۵. تپش قلب

ضربان قلب محسوس، که به عنوان تپش قلب نیز شناخته می‌شود، می‌تواند یکی دیگر از علائم کم‌خونی فقر آهن باشد. هموگلوبین پروتئین موجود در گلبول‌های قرمز خون است که به انتقال اکسیژن به تمام قسمت‌های بدن کمک می‌کند. در کمبود آهن، سطح پایین هموگلوبین به این معنی است که ضربان قلب برای حمل اکسیژن بسیار شدیدتر خواهد بود.

این روند می‌تواند منجر به تپش قلب نامنظم شود یا احساس این‌که قلب‌تان به طور غیرطبیعی تند می‌زند. این مشکل در موارد شدید، می‌تواند منجر به بزرگ شدن قلب، سوفل قلب یا نارسایی قلبی شود. با این حال، این علائم معمولا شیوع بسیار کم‌تری دارند. برای تجربه کردن این مشکلات باید به مدت طولانی باید از کمبود آهن رنج ببرید.

خلاصه

در موارد بروز کمبود آهن، ضربان قلب برای حمل اکسیژن در اطراف بدن بسیار شدید خواهد شد. این مشکل می‌تواند منجر به بی‌نظم شدن و یا سریع شدن ضربان قلب و حتی بروز سوفل قلب، بزرگ شدن قلب یا نارسایی قلبی شود.

۶. مو و پوست خشک و آسیب‌دیده

خشکی و آسیب‌دیده شدن پوست و مو می‌تواند یکی دیگر از علائم کمبود آهن باشد. چنین پیامدی به این دلیل است که وقتی بدن شما دچار کمبود آهن است، اکسیژن محدود خود را به فعالیت‌های مهم‌تر مانند عملکرد ارگان‌های بدن و دیگر بافت‌های بدن هدایت می‌کند. وقتی پوست و مو از اکسیژن محروم می‌شوند، می‌توانند خشک و ضعیف شوند. موارد شدید کمبود آهن با ریزش مو هم مرتبط هستند.

این کاملا طبیعی است که تعدادی از موها در طول شستشوی روزانه و شانه کردن بریزند، اما اگر موهای‌تان بیش از حد نرمال بریزد، ممکن است کمبود آهن شما را دچار این مشکل کرده باشد.

خلاصه

از آن‌جایی که پوست و مو در هنگام کمبود آهن اکسیژن کمی از خون دریافت می‌کنند، می‌توانند خشک شوند و آسیب ببینند. در موارد شدیدتر، این کمبود می‌تواند باعث ریزش مو شود.

۷. تورم و درد زبان و دهان

گاهی اوقات فقط نگاه کردن به داخل یا اطراف دهان می‌تواند به شما نشان دهد که آیا از کم‌خونی کمبود آهن رنج می‌برید یا خیر.

مثلا زمانی که زبان شما متورم، ملتهب، رنگ پریده یا به طرز عجیبی صاف باشد. کمبود هموگلوبین در زمان بروز کمبود آهن می‌تواند سبب بی‌رنگ شدن زبان شود، در حالی که سطح پایین میوگلوبین می‌تواند باعث بروز درد، صافی زیاد و تورم در این ناحیه شود. میوگلبین یک پروتئین در گلبول‌های قرمز است که از عضلات شما پشتیبانی می‌کند، مانند ماهیچه‌ای که زبان را تشکیل می‌دهد.

کمبود آهن همچنین می‌تواند موجب بروز خشکی دهان و ترک‌های قرمز و دردناک در دهان و زخم شدن گوشه‌های دهان شود.

خلاصه

زبان دردناک، متورم یا به طرز عجیبی صاف می‌تواند نشانه‌ای از کم‌خونی فقر آهن باشد. وجود ترک در گوشه‌های دهان نیز می‌تواند نشانه‌ای دیگر از این مشکل باشد.

۸. سندروم پای بی‌قرار

کمبود آهن با سندرم پای بیقرار ارتباط دارد.

سندرم پای بی‌قرار میل شدید به حرکت دادن پاها در حالت استراحت است. این سندروم همچنین می‌تواند احساس ناخوشایند و عجیب و غریب خزیدن چیزی روی پاهای‌تان یا خارش در این ناحیه ایجاد کند.

این مشکل معمولا هنگام شب بدتر است، به این معنی که افراد مبتلا به این بیماری ممکن است مشکل زیادی در روند به خواب رفتن داشته باشند. علل سندرم پای بی قرار به طور کامل درک نشده‌است. با این حال، تا ۲۵٪ افراد مبتلا به سندرم پای بی‌قرار کم‌خونی فقر آهن دارند و سطح آهن در بدن‌شان پایین است.

خلاصه

احتمال بروز سندروم پای بی‌قرار در افراد مبتلا به کم‌خونی بیش‌تر است. این سندروم در واقع میل شدید برای حرکت دادن پاها هنگام استراحت است.

۹. شکننده بودن یا قاشقی شکل بودن ناخن‌ها

یکی از علائم کمبود آهن که شیوع بسیار کمی دارد، ناخن‌های شکننده یا قاشقی شکل است، اختلالی که کوییلونیچیا نامیده می‌شود. این مشکل اغلب با ناخن‌های شکننده شروع می‌شود که به راحتی ترک می‌خورند یا روی آن‌ها تراشیده می‌شود. در مراحل بعدی کمبود آهن، ناخن‌های قاشقی شکل می‌تواند رخ بدهد که در آن وسط ناخن‌ها و لبه‌ها حالت برجستگی پیدا می‌کنند و به این ترتیب شکل منحنی و گردی مانند قاشق ایجاد می‌شود.

با این حال، این عارضه‌ی جانبی نادر است و معمولا در موارد شدید کم‌خونی فقر آهن دیده می‌شود.

خلاصه

ناخن‌های شکننده یا قاشقی شکل می‌توانند نشان‌دهنده‌ی کم‌خونی فقر آهن باشند.

۱۰. سایر علائم بالقوه

علائم دیگری هم وجود دارند که نشان می‌دهند سطح آهن شما ممکن است پایین باشد. این علاسم شیوع کم‌تری دارند و می‌توانند در اثر بسیاری از اختلالات دیگر به غیر از کمبود آهن نیز رخ بدهند.

سایر علائم کم‌خونی فقر آهن عبارتند از:

* میل به خوردن چیزهای عجیب و غریب: میل به خوردن غذاهای عجیب و غریب یا حتی مواد غیر خوراکی “پیکا” یا هرزه‌خواری نامیده می‌شود. میل به خوردن یخ، خاک رس، خاک، گچ یا کاغذ از جمله مواردی است که افراد مبتلا ممکن است تجربه کنند و می‌تواند نشانه‌ای از کمبود آهن باشند. این مشکل می‌تواند در دوران بارداری نیز رخ بدهد.

* احساس اضطراب: کمبود اکسیژن در بافت‌های بدن ناشی از کمبود آهن ممکن است موجب اضطراب شود. با این حال، این مشکل پس از بهبود یا درمان سطح آهن اصلاح خوهد شد.

* سرد بودن دست‌ها و پاها: کمبود آهن به معنی کاهش اکسیژن در ناحیه‌ی دست و پا است. بعضی افراد ممکن است به طور کلی احساس سرما کنند یا فقط دست‌ها و پاهای سرد داشته باشند.

* بروز مکرر عفونت: از آن‌جایی که آهن برای یک سیستم ایمنی سالم مورد نیاز است، کمبود آن ممکن است سبب شود که بیش از حد نرمال دچار بیماری‌ها شوید.

خلاصه

سایر علائم کلی کمبود آهن ممکن است شامل تمایلات غذایی عجیب و غریب، احساس اضطراب، سرد بودن دست و پا و افزایش خطر ابتلا به عفونت باشد.

توصیه ها و روش های درمان کمبود آهن

اگر فکر می‌کنید کم‌خونی فقر آهن دارید، توصیه‌های زیر را مد نظر داشته باشید.

۱. با پزشک‌تان صحبت کنید

اگر فکر می‌کنید در حال تجربه کردن علائم کمبود آهن هستید، باید وقت بگیرید و به پزشک‌تان مراجعه کنید. یک آزمایش خون ساده، معلوم خواهد کرد که آیا کم‌خونی فقر آهن دارید یا خیر.

اگر پزشک شما تأیید کند که کمبود آهن دارید، احتمالا می‌توانید با افزایش میزان دریافت آهن در رژیم غذایی یا مصرف مکمل‌های آهن به راحتی مشکل را درمان کنید.

هدف اصلی درمان این است که سطح هموگلوبین به حالت طبیعی بازگردد و ذخایر آهن بدن‌تان بازیابی شود.

دقت کنید که آهن را به اندازه کافی از طریق مواد غذایی موجود در رژیم غذایی‌تان دریافت می‌کنید. فقط در صورتی که پزشک‌تان توصیه کرد، مکمل مصرف کنید.

۲. مصرف غذاهای غنی از آهن

اگر پزشک‌تان فکر می‌کند کمبود آهن شما ممکن است ناشی از ناکافی بودن آهن در رژیم غذایی‌تان باشد، مصرف بیش‌تر غذاهای غنی از آهن را در نظر داشته باشید، خوراکی‌هایی مانند:

* گوشت قرمز و مرغ

* سبزیجات سبز تیره، سبزیجات برگدار، مانند اسفناج و کلم بروکلی

* میوه‌ی خشک، مانند کشمش و زردآلو

* نخود، لوبیا و سایر حبوبات

* غذاهای دریایی

* غذاهای غنی شده با آهن

*دانه‌ها و آجیل

۳. جذب آهن را توسط بدن‌تان تقویت کنید

خوردن ویتامین C سبب می‌شود که بدن‌تان آهن را بهتر جذب کند. به همین منظور غذاهای غنی از ویتامین C مانند میوه‌ها و سبزیجات بخورید.

همچنین ممکن است بد نباشد از خوردن غذاهای خاصی که مصرف آن‌ها در مقادیر زیاد می‌تواند جذب آهن را مهار کند، پرهیز کنید. این مواد خوراکی عبارتند از چای و قهوه و غذاهایی که کلسیم بالایی دارند مانند محصولات لبنی و غلات کامل.

۴. مکمل‌های آهن را در صورتی که پزشک‌تان توصیه می‌کند، مصرف کنید

به طور کلی، باید مکمل آهن را به عنوان آخرین راهکار در نظر بگیرید و در صورتی آن را مصرف کنید که پزشک‌تان توصیه کند. این مکمل‌ها زمانی تجویز می‌شوند که بدن‌تان از طریق رژیم غذایی نمی‌تواند آهن کافی دریافت کند.

اگر شما مکمل آهن مصرف می‌کنید، سعی کنید آب پرتقال هم بخورید تا به این ترتیب جذب آهن را افزایش دهید.

به یاد داشته باشید که مصرف مکمل‌های آهن چند عارضه‌ی جانبی ناخوشایند دارد. این عوارض عبارتند از درد معده، یبوست یا اسهال، سوزش سر دل، تهوع و سیاه شدن مدفوع.

با این حال، عوارض جانبی قید شده معمولا در طول زمان کاهش می‌یابد و به دوز آهن مصرفی‌تان هم بستگی دارد.

خلاصه

اگر فکر می‌کنید که کم‌خونی فقر آهن دارید، با پزشک‌تان صحبت کنید. او احتمالا توصیه می‌کند که غذاهای غنی از آهن (به علاوه‌ی ویتامین C برای افزایش جذب آهن) را بیش‌تر مصرف کنید یا حتی ممکن است مصرف مکمل آهن را توصیه ‌کند.

کلام پایانی

کم‌خونی فقر آهن شایع‌ترین نوع کم‌خونی در سراسر جهان است.

برخی از افراد علائم واضحی نشان می‌دهند، در حالی که دیگران هیچ علامت و نشانه‌ای را تجربه نمی‌کنند. تجربه یا عدم تجربه‌ی علائم اغلب به شدت کم‌خونی وابسته است.

علائم شایع کم‌خونی عبارتند از خستگی، رنگ‌پریدگی، تپش قلب، سردرد و سرگیجه، احساس ضعف در تنفس، خشکی و آسیب‌دیده شدن مو و پوست، درد و تورم در زبان و دهان، سندروم پای بیقرار و ناخن‌های شکننده یا قاشقی شکل.

اگر فکر می‌کنید علائم کمبود آهن دارید، باید به پزشک مراجعه کنید. خود تشخیصی در این مورد ابدا توصیه نمی‌شود.

خوشبختانه اکثر اشکال کمبود آهن را می‌توان نسبتا راحت و معمولا از طریق یک رژیم غذایی حاوی آهن یا مکمل آهن (در صورتی که پزشک‌تان توصیه کند) درمان کرد.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- سارا فیضی

منبع: هلث لاین

علائم کمبود آهن: ۱۴ مهمترین علایم و روش درمان کمبود آهن


 

نوشته علائم کمبود آهن: ۱۴ مهمترین علایم و روش درمان کمبود آهن اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.

علائم کمبود پلاکت: ۱۹ مهمترین علایم، دلایل و درمان کمبود پلاکت خون

پلاکت‌ ها برای رخداد انعقاد خون نرمال مهم و ضروری هستند در صورتی که شما به کمبود پلاکت دچار باشید ممکن است خونریزی شدید اتفاق بیفتد. درواقع کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی به کم بودن غیر عادی سطح پلاکت های موجود در جریان خون گفته می‌شود. در ادامه این نوشتار با ما همراه باشید تا درباره علائم کمبود پلاکت خون نکات بسیار مهمی بدانید و  ۱۹ مهمترین علایم، دلایل و درمان کمبود پلاکت خون را مطالعه کنید.

علائم کمبود پلاکت

مهمترین حقایق درباره ترومبوسیتوپنی یا کمبود پلاکت خون

–  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) به خاطر آن اتفاق می‌افتد که تولید پلاکت ها کاهش می‌یابد یا سطح نابودی پلاکت‌ ها افزایش پیدا می‌کند. این بیماری همچنین می‌تواند هنگامی که طحال بزرگ می‌شود و بیش از حد معمول جلوی تولید پلاکت‌ها را می‌گیرد نیز رخ بدهد.

–  ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین (HIT) به خاطر نابودی پلاکت‌ های سیستم ایمنی به وجود می‌آید که ممکن است به خاطر مصرف داروهای رقیق کننده‌ی خون هپارین و داروهای مشابه به وجود بیاید.

– سایر داروهای تجویزی نیز ممکن است در مواردی خاص به  ترومبوسیتوپنی منجر شوند.

– عفونت‌های ویروسی به خاطر اثرشان بر مغز استخوان ممکن است باعث  ترومبوسیتوپنی شوند، که این امر به کاهش تولید پلاکت ها منجر می‌شود.

– برای تشخیص  ترومبوسیتوپنی از آزمایش خون استفاده می شود. این بیماری اغلب وقتی مشخص می‌شود که آزمایش خون برای مورد دیگری گرفته می‌شود یا در دوران چکاپ‌های منظم متوجه آن می‌شوند.

– علائم  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) می‌تواند شامل خونریزی‌های خفیف یا کبود شدگی‌هایی باشد که خونمردگی‌های زیر پوست هستند.

– درمان  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت)، در صورت لزوم، شامل انتقال پلاکت‌های خون می‌شود. اکثر بیماران مبتلا به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) به انتقال پلاکت منظم نیازی ندارند. اگر قرار به عمل جراحی یک بیماری باشد و پلاکت‌های خون او کمتر از ۵۰.۰۰۰ باشند، آن وقت ممکن است به انتقال پلاکت نیاز باشد.

کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی چیست

پلاکت‌ها (ترومبوسیت ها) عناصر مهمی در خون هستند که برای انعقاد خون (و پیشگیری از خونریزی)‌ مهم و ضروری است.  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) به کم بودن تعداد پلاکت‌ های خون در مقایسه با محدوده‌ی نرمال اطلاق می‌شود. تعداد نرمال پلاکت ها چیزی بین ۱۵۰.۰۰۰ و ۴۵۰.۰۰۰ در هر میکرولیتر (یک هزارم لیتر) است. تنها حدود ۳/۲ پلاکت‌ها در داخل جریان خون به گردش در می‌آیند و یک سوم باقیمانده در طحال یافت می‌شوند. چرخه‌ی عمر پلاکت ها معمولا حدود ۷-۱۰ روز است؛ بنابراین، پلاکت‌های قدیمی به طور پیوسته با پلاکت‌های تازه جایگزین می‌شوند.

علائم کمبود پلاکت

اکثر افراد مبتلا به  ترومبوسیتوپنی هیچ علامتی که مستقیما به کمبود پلاکت مربوط باشند ندارند. اما ممکن است علائمی مربوط به علت اصلی  ترومبوسیتوپنی را از خود نشان بدهند.

در  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) شدید (تعداد پلاکت کمتر از ۱۰.۰۰۰ تا ۲۰.۰۰۰) اگر فرد دچار بریدگی یا جراحت بشود ممکن است خونریزی شدیدی بکند. خونریزی بی وقفه همچنین وقتی که تعداد پلاکت ‌ها به شدت کاهش پیدا می‌کنند نیز اتفاق می‌افتد.

۱ – خونریزی یا کبود شدگی که به سهولت اتفاق می افتد

۲- خونریزی‌های زیر پوست یا در دیواره‌ی دهان یا کبود شدگی

۳- خونریزی بینی

۴- خونریزی لثه

۵- دوره‌های قاعدگی سنگین

۶- دیده شدن خون در مدفوع یا ادرار

سایر نشانه‌ها و علائمی که ممکن است در بیماران مبتلا به  ترومبوسیتوپنی رخ بدهد می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

۷- بزرگ شدن طحال

۸- خستگی مفرط

۹- یرقان

دلایل کمبود پلاکت خون

علت‌های به وجود آمدن  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) را می‌توان به سه دسته تقسیم بندی کرد:

۱. تولید ناقص پلاکت ها

۲. افزایش نابودی یا تحلیل پلاکت ها، و

۳. ترشحات طحالی

علل اصلی هر یک از دسته‌بندی‌ها در قسمت زیر مشخص شده است، هر چند علائم کمتر رایج دیگری نیز برای کمبود پلاکت وجود دارد که در این مقاله به آن‌ها اشاره نکرده‌ایم.

۱. تولید ناقص پلاکت

تعداد پایین پلاکت‌ها به دلیل تولید ناقص عموما به خاطر مشکلاتی در مغز استخوان است. معمولا سایر گلبول‌های خون (قرمز و سفید) نیز تحت تاثیر بعضی از این فرایندها قرار می‌گیرند، و شمار آن‌ها نیز ممکن است غیر عادی بشود.

بعضی از عفونت‌های ویروسی با تاثیر بر مغز استخوان می‌توانند باعث کاهش تعداد پلاکت‌ها شوند به عنوان مثال؛

– پاروویروس

– سرخجه

– اوریون

– آبله مرغان

– هپاتیت C

– اپشتین بار ویروس

– اچ آی وی

کم خونی آپلاستیک اصطلاحی است برای نامیدن نقص مغز و استخوان که به کاهش تعداد پلاکت‌ های خون منجر می‌شود و معمولا با کم خون (کاهش تعداد گلبول های قرمز) و لکوپنی (کمبود تعداد گلبول‌های سفید) مرتبط است. علل رایج و شایع کم خونی آپلاستیک عبارتند از:

– عفونت‌ها (پاروویروس، اچ آی وی)

– بعضی از داروها

– تشعشعات یا

– اختلالات مادرزادی

بسیاری از داروهای شیمی درمانی عموما باعث سمی شدن مغز استخوان و  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) می‌شوند.

سایر علت‌های  ترومبوسیتوپنی به خاطر تولید ناقص پلاکت‌ها توسط مغز استخوان شامل موارد زیر می‌شوند:

– داروهای مدر تیازیدی

– مسمویت الکل ناشی از سوء مصرف طولانی مدت الکل

– لوسمی و لنفوم

– سرطان هایی که به مغز استخوان حمله می‌کنند و

– کمبود ویتامین B12

۲. افزایش میزان نابودی پلاکت ها

افزایش میزان نابودی پلاکت ها با مکانیسم‌های ایمیونولوژیک و غیر ایمیونولوژیک می‌تواند باعث ترومبوسیتوپنی بشود.

علل ایمیونولوژیک  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) می‌تواند موارد زیر باشد:

– مصرف بعضی از داروهای خاص به عنوان مثال، آنتوبیوتیک‌های سولفونامید، کاربامازپین، دیگوکسین،‌ کوینین، کینیدین، استامینوفن و ریفامپین.

– واکنش به تزریق خون؛ و

– ناراحتی‌های روماتوئیدی

پورپورای ناشناس کاهش پلاکت (ITP)، یک نوع  ترومبوسیتوپنی ایمیونولوژیکی است که در آن سیستم ایمنی بدن به اشتباه به پلاکت‌های در حال جریان در خون حمله می‌کند (خود ایمن). ITP عموما در افزاد بزرگسال مزمن (طولانی مدت) و در کودکان حاد است.

ترومبوسیتوپنی ناشی از هپارین (HIT) یک نوع نابودی ایمنی پلاکت‌های خون است که با مصرف از هپارین که رقیق کننده‌ی خون است به وجود می‌آید و به داروها مربوط می‌شود (هپارین وزن مولکولی پایین، انوکساپارین نامیده می‌شود.

فرایندهای تحلیل برنده‌ی پلاکت غیر ایمیونولوژیکی شامل موارد زیر می‌شوند:

عفونت‌های شدید، رگ‌های خونی غیر معمول در سطح پوست، یا، به ندرت، انعقاد درون رگی منتشر یا DIC .

سایر علل غیر ایمیونولوژیکی  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) دو ناراحتی، نادر، اما مرتبط دیگر به نام‌های نشانگان همولیتیک اورمیک (HUS) و پورپورای ترومبوتیک ترومبوسیتوپنیک (TTP) هستند. این‌ها ممکن است از بیماری‌های ویروسی، متاستاس سرطان، بارداری یا شیمی درمانی ناشی شوند. سایر نشانه‌های بالینی این ناراحتی‌ها کم خونی هماتولیک، اختلال عملکرد کلیه، گیجی، و تب هستند. HUS معمولا در کودکان با اسهال عفونی مرتبط است که به خاطر وجود باکتری‌های اشریشیا کلی است.

HELLP مخفف نوعی سندرم است که در زنان باردار دیده می‌شود و موجب کم خونی همولیتیک (از هم گسیختگی گلبول‌های خون)، افزایش آنزیم‌های کبدی، و پلاکت‌های پایین می‌شود.

۳. ترشحات طحال

ترشحات طحال وقتی اتفاق می‌افتد که طحال بزرگ می‌شود (مثلا، به خاطر سیروز کبدی یا انواع خاصی از لوسمی)، که در آن ترشحات طحال بیش از حد نرمال می‌شود. این امر می‌تواند به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) منجر شود.

در اطفال، ناراحتی‌های بسیاری مشابه آنچه در فوق فهرست کردیم می‌تواند به  ترومبوسیتوپنی نوزادی منجر شود. همچنین یک سری ناراحتی‌های ژنتیک وجود دارند که می‌توانند به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) در کودکان هنگام تولد منجر شوند.

۴. چه وقت برای درمان کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی به پزشک مراجعه کنیم؟

ترومبوسیتوپنی معمولا به صورت اتفاقی و در حین انجام آزمایش‌ّ خون منظم به منظورهای دیگری تشخیص داده می‌شود. پزشکی که آزمایش را برای‌تان تجویز کرده است تعیین می‌کند که ناراحتی‌تان ممکن است چقدر شدت داشته باشد و ضرورت انجام اقدامات و بررسی‌های بیشتر تا چه اندازه است.

ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) معمولا توسط پزشکان داخلی، پزشک خانواده، یا متخصص اختلالات خونی تشخیص داده می‌شود.

۵. کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تعداد کم پلاکت‌ها اغلب به صورت تصادفی و طی انجام چکاپ‌های مرسوم تشخیص داده می‌شود. پلاکت‌ ها بخشی از شمارش کامل خون هستند به همراه گلبول‌های سفید خون و گلبول‌های قرمز خون. شبه‌ ترومبوسیتوپنی را با تکرار شمارش کامل خون می‌تواند بر طرف کرد.

بررسی بیشتر برای تعداد پایین پلاکت‌ ها شامل سابقه‌ی پزشکی کامل و آزمایش‌های جسمی توسط پزشک می‌شوند. مرور تمام داروها، سابقه‌ی خانوادگی، و سابقه‌ی شخصی سرطان‌ها، سوء مصرف مواد و الکل، مشکلات خونریزی و سایر ناراحتی های پزشکی (بیماری‌های روماتیسمی، مشکلات کبدی، بیماری کلیوی) باید در این ارزیابی لحاظ شوند. بزرگ شدن طحال، پتشی (نوعی هماتوم)، و پورپورا عموما در آزمایش‌های جسمی این بیماران مورد جستجو قرار می‌گیرند.

بررسی‌های تشخیصی بیشتر برای  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) به تحلیل مفصل سایر مقادیر مانند شمارش کامل خون، پنل جامل شیمیایی خون (عملکرد کلیه، کبد، الکترولیت‌ها)، پنل انعقاد خون (سایر مولفه‌های سیستم انعقاد خون)، و بررسی لکه خون زیر میکروسکوپ نیز بستگی دارد.

۶. درمان کمبود پلاکت ترومبوسیتوپنی چیست؟

درمان  ترومبوسیتوپنی تا حدود زیادی به شدت و علت اصلی آن بستگی دارد.

بیشتر، بیمارانی که  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) دارند به تزریق پلاکت منظم نیاز ندارند. اگر هر عملی یا روش تهاجمی دیگر برای یک بیمار مبتلا به کمبود پلاکت (کمتر از ۵۰.۰۰۰) برنامه ریزی شده باشد، آن وقت ممکن است برای بالاتر از ۵۰.۰۰۰ عدد نگه داشتن پلاکت‌ها به تزریق پلاکت نیاز باشد.

سایر کسانی که توصیه می‌شود برای آن‌ها تزریق پلاکت صورت بگیرد بیماران دچار خونریزی شدید با شمار پلاکت‌های کمتر از ۲۰.۰۰۰ تا ۵۰.۰۰۰ (بسته به تصوایر آزمایشگاهی) و بیماران دارای پلاکت‌های کمتر از ۱۰.۰۰۰ عدد با یا بدون خونریزی هستند.

همچنین می‌توانید از ۱۸ درمان خانگی برای پایین بودن پلاکت خون نیز بهره ببرید.

۷. آیا می‌توان کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی را در خانه نیز کنترل کرد؟

در اکثر موارد، عملکرد پلاکت‌ها به رغم تعداد پایینی که دارند معمولی است، و این عموما برای متوقف کردن خونریزی‌های کوچک کافی است. با وجود این، افراد مبتلا به  ترومبوسیتوپنی شدید (تعداد پلاکت کمتر از ۲۰.۰۰۰) در صورتی که قسمتی از بدنشان دچار بریدگی یا جراحت بشود خطر خونریزی شدید در آن‌ها افزایش پیدا می‌کند.

۸. درمان پزشکی برای کمبود پلاکت یا ترومبوسیتوپنی چیست؟

درمان پزشکی برای هر یک از علل  ترومبوسیتوپنی نقشی حیاتی در معالجه‌ی آن (در صورتی که اصلا امکان پذیر باشد) ایفا می‌کند. به عنوان مثال، درمان سپتیسمی (گند خونی)، لوپوس، یا لوسمی ممکن است بخش مهمی از درمان شمار پایین پلاکت‌ها به این علل باشد.

ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) ناشی از مصرف داروهای پزشکی را ممکن است بتوان با قطع داروی عامل این بیماری تحت نظارت پزشک درمان کرد. این بالاخص درباره‌ی بیمارانی که به HIT مبتلا هستند، و در محیط بیمارستانی که این بیماران قرار دارند و به آن‌ها به دلایلی دیگر داروهای رقیق کننده‌ی خون می‌دهند صدق می‌کند. اگر تشخیص درست صورت گرفته باشد، در آن صورت مصرف هر یک از محصولات حاصل از هپارین را باید بلافاصله قطع کرد و در آینده نیز نباید به بیمار هیچ یک از این محصولات را تجویز کرد.

در ITP شدید، معمولا برای تضعیف سیستم ایمنی بدن جهت جلوگیری از سرکوب خودایمن پلاکت‌ها از استروئید استفاده می‌شود. اگر بیماری به تزریق استروئید واکنش نشان ندهد، از پادتن‌های داخل وریدی یا ایمیونوگلوبین نیز می‌توان گاهی با همان هدف مذکور استفاده کرد. در صورت جواب ندادن بدن به سایر درمان‌ها برداشتن طحال توصیه می‌شود.

تعویض پلاسما نیز درمانی برای TTP و HUS است. در این بیماری‌ها، تزریق پلاکت به صورت منظم توصیه نمی‌شود چون می‌تواند دوره‌ی بیماری را طولانی‌تر کند.

۹. آیا می‌توان از ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) پیشگیری کرد؟

ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت) را فقط در صورت ممکن است بتوان پیشگیری کرد که علت اصلی آن مشخص و قابل پیشگیری باشد. به عنوان مثال، در بیمارانی که  ترومبوسیتوپنی ناشی از سوء مصرف الکل دارند، پرهیز از نوشیدن الکل توصیه می‌شود. در بیماران مبتلا به HIT، باید از مصرف هر محصولی که از هپارین به دست آمده است در آینده اجتناب کرد. اگر مشخص شود که هر دارویی علت پایین بودن تعداد پلاکت‌ها در یک فرد است، آن شخص در آینده باید از مصرف آن دارو پرهیز کند.

۱۰. آینده‌ی فرد مبتلا به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت ) چگونه خواهد بود؟

آینده‌ی بیماری  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت ) اساسا به علت و شدت آن بستگی دارد. تنها در  ترومبوسیتوپنی شدید (پایین تر بودن تعداد پلاکت ها از محدوده ی ۱۰.۰۰۰-۲۰۰۰۰ عدد) ممکن است خطر خونریزی بدون توقف وجود داشته باشد. بسیاری از موارد ابتلا به  ترومبوسیتوپنی (کمبود پلاکت ) ممکن است قابل کنترل باشند (مواردی که ناشی از مصرف داروهای خاص یا برخی از عفونت ها هستند)، در نتیجه پیش بینی آینده این نوع از بیماری خوشایند به نظر می‌رسد. در عملکرد پلاکت ها ( که انعقاد خون و پیشگیری از خونریزی بیش از حد است) در اکثر موارد اختلالی ایجاد نمی‌شود، هر چند تعداد پلاکت های خون ممکن است که پایین باشد.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- کامروا ابراهیمی

منبع: emedicinehealth

علائم کمبود پلاکت: ۱۹ مهمترین علایم، دلایل و درمان کمبود پلاکت خون


 

نوشته علائم کمبود پلاکت: ۱۹ مهمترین علایم، دلایل و درمان کمبود پلاکت خون اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.

عوارض کمبود آهن: ۳۳ خطر کمبود و فقر آهن بر سلامتی

آهن برای بسیاری از فرایندهای حیاتی کاملا ضروری است. وقتی افراد برای آزمایش آهن خون خود به پزشک مراجعه‌ می‌کنند، تقریبا همیشه، نتایج چندان با دقت بررسی نمی‌شوند، حتی با اینکه می‌دانیم وقتی نتایج آزمایش در محدوده‌ی بهینه‌ و مناسب قرار داشته باشد شما سالم‌تر خواهید بود و بیشتر عمر خواهید کرد. کمبود آهن به کم خونی و چندین ناراحتی دیگر منجر می‌شود. مقاله‌ی حاضر را مطالعه کنید تا مطالبی درباره‌ی  عوارض کمبود آهن بر سلامتی بیاموزید.

عوارض کمبود آهن

از نظر رشد مغزی و سلامت مغزی اطفال و کودکان، آهن برای موارد زیر مهم و حیاتی است:

– رشد مغزی و عصبی

– کارکرد عادی مغز

– تولید انتقال دهنده‌های عصبی (دوپامین و نورآدرنالین)

– تولید غلاف میلین سلول‌های عصبی

– کارکرد ایمنی مغز

– ساختار و عملکرد هیپوکامپ

عوارض کمبود آهن

۱. کمبود آهن با اختلال کم توجهی بیش فعالی در ارتباط است

سطوح آهن و فریتین پایین‌تر با بیش فعالی در کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی (ADHD) مرتبط است. سطح فریتین خون در ۸۴٪ از کودکان مبتلا به ADHD در مقایسه با کودکان سالم که ۱۸٪ بود پایین گزارش شده است (> 30 ng/mL). کودکان مبتلا به ADHD همچنین سطح آهن و فریتین خون پایین‌تری نیز داشتند.

به علاوه، در بین بیماران ADHD، سطح پایین فریتین با شدت علائم ADHD و نقص شناختی مرتبط است.

در بین بیمارانی که کم خونی از نوع کمبود آهن دارند افزایش خطر ابتلا به ADHD نیز گزارش شده است.

آهن پایین در مغز نشانه‌ای حتمی از وقوع ADHD است چون کودکان مبتلا به ADHD درتالاموس خود آهن پایین‌تری دارند. اما، سایر مطالعات به نتایجی دال بر فریتین پایین در کودکان مبتلا به ADHD دست نیافتند، که این نشان می‌دهد اندازه‌ی آهن خون ممکن است همیشه نشانه‌ای قابل اتکا از ابتلا به بیماری   ADHD نباشد.

عوارض کمبود آهن ۲: با بیماری اوتیسم ارتباط دارد

کمبود آهن و کم خونی در بین کودکان مبتلا به اوتیسم شایع است. کمبود آهن ممکن است به اختلالات یادگیری و رفتاری در کودکان مبتلا به اوتیسم دامن بزند.

ریسک ابتلا کودک به اوتیسم با مصرف کم آهن توسط مادر افزایش می‌یابد. اما لزوما همه‌ی کودکان اوتیسمی آهن پایینی ندارند.

۳. کمبود آهن باعث عقب افتادگی ذهنی و تاخیر در فرایند رشد می‌شود

عقب افتادگی ذهنی و تاخیر در رشد در کودکان مبتلا به کم خونی از نوع کمبود آهن شایع‌تر است.

کمبود آهن باعث رشد شناختی، اجتماعی و رفتاری ضعیف می‌شود.

کم خونی از نوع فقر آهن در اطفال با موارد زیر نیز ارتباط دارد:

– عقب افتادگی ذهنی خفیف تا متوسط

– رشد مغزی کندتر

– بعدها عملکرد ضعیف کودک در مدرسه

– عملکرد ضعیف در یادگیری زبان، اقدامات حرکتی، و درک صدای محیطی.

– آی‌کیو پایین‌تر

– توجه و حافظه‌ی ضعیف‌تر

– رشد زبانی و حرکتی کندتر

کودکان مبتلا به کم خونی از نوع کمبود آهن نسبت به کودکانی که سطح آهن عادی و نرمالی دارند ۲ برابر بیشتر احتمال دارد در آزمایش‌های استانداردسازی شده نمره‌ی پایین‌تری کسب کنند.

عوارض کمبود آهن ۴: با افسردگی/اضطراب ارتباط دارد

کمبود آهن مزمن و شدید در طفولیت با شیوع اضطراب، افسردگی، و مشکلات مربوط به تمرکز و توجه در آینده‌ی کودک ارتباط دارد.

کمبود آهن می‌تواند باعث مشکلاتی در انتقال دهنده‌های عصبی دوپامین و افسردگی در فعالیت دوپامینرژیک شود.

خوراندن یک رژیم فاقد آهن به موش‌های آزمایشگاهی نشان داد که فعالیت فیزیکی آن‌ها کاهش و رفتار اضطراب گونه‌ی آن‌ها افزایش می‌یابد و گیرنده‌های دوپامین مغزشان کم می‌شود.

هم مردان و هم زنان مبتلا به کم خونی از نوع کمبود آهن به طرز چشمگیری خطر ابتلاءشان به اختلال اضطرابی بالاتر است.

۵. آهن خطر ابتلا به اختلال دو قطبی را کاهش می‌دهد

کمبود آهن می‌تواند باعث نوسانات خلقی بشود، عاملی مهم که در پیشرفت بیماری اختلال دو قطبی تاثیر فراوانی دارد.

درصد بالاتری از اختلال دو قطبی در بین بیماران مبتلا به کم خونی ناشی از فقر آهن گزارش شده است.

۶. آهن پایین با اختلال تیک ارتباط دارد

زنانی که کم خونی کم بود آهن دارند به طرز قابل توجهی نسبت به افراد سالم خطر ابتلا به اختلال تیک در آن‌ها افزایش می‌یابد.

سطوح فریتین و آهن خون در بیماران نشانگان توره  به شدت پایین است، که نشان می‌دهد آهن خون پایین ممکن است در پیشرفت اختلالات تیک عصبی و حرکتی نقشی کلیدی داشته باشد.

۷. کمبود آهن خطر سندرم پیش از قاعدگی را افزایش می‌دهد و علائم آن را بدتر می‌کند

مصرف کم آهن با افزایش خطر ابتلا به سندرم پیش از قاعدگی ارتباط دارد.

سندرم پیش از قاعدگی در زنان مبتلا به کم خونی در مقایسه به زنانی که کم خونی ندارند شدیدتر است.

مصرف مکمل‌های رژیمی و آهن برای مدت ۲ ماه علائم سندرم پیش از قاعدگی را در تمام زنان مبتلا به کم خونی به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.

داشتن یک رژیم غذایی که حدودا ۲۲ میلی گرم آهن را در روز فراهم می‌آورد به مدت ۱۰ سال ۳۳٪ خطر ابتلا به سندرم پیش از قاعدگی را کاهش می‌دهد.

عوارض کمبود آهن ۸: با مشکلات بارداری مرتبط است

کم خونی در ۳۳-۷۵٪ بارداری‌ها در کشورهای در حال توسعه، و ۱۸٪ بارداری‌ها در کشورهای توسعه یافته اتفاق می‌افتد.

در طول دوران بارداری نیاز به آهن افزایش پیدا می‌کند چون حجم خون مادر زیاد می‌شود، و جنین در حال رشد و جفت آن برای رشد به آهن نیاز دارند.

کمبود آهن با خطر بالای مرگ و میر مادر و جنین پیش از زایمان مرتبط است و وزن هنگام تولد را کاهش می‌دهد.

کمبود آهن خطر زایمان زودهنگام را دو برابر و خطر کاهش وزن هنگام تولد را سه برابر می‌کند.

کمبود آهن بعد از زایمان با افزایش خطر افسردگی پس از زایمان، افزایش شیوع عفونت‌ّها، خستگی مفرط، و کیفیت و کمیت پایین شیر مادر مرتبط است.

۹. کمبود آهن عملکرد سیستم ایمنی را ضعیف می‌کند

کمبود آهن با کاهش عملکرد بعضی از اندام‌های لنفاوی (بافت‌هایی که لنفوسیت تولید می‌کنند) و سلول‌های ایمنی ارتباط دارد، به ویژه:

– دژنراسیون تیموس، که از کاهش لنفوسیت‌های T ناشی می‌شود

– کاهش فعالیت نوتروفیل در مقابل باکتری‌ها.

– کاهش تولید سیتوکین، من جمله IFN-gamma، TNF-alpha، IL-6، و IL-8.

– کاهش عملکرد ماکروفاژ چون تجمع آهن در ماکروفاژها (سلول‌های درشت خوار) به آن‌ها اجازه می‌دهد گونه‌ّای اکسیژن واکنش پذیری تولید کنند که برای مبارزه با عوامل عفونت زا و سلول‌های سرطانی لازم است.

تجمع‌، تولید، واکنش‌های پادتن‌ها به آنتی‌ژن‌ها و سطوح مکمل (که ایمنی هومورال نیز نامیده می‌شوند) کمتر تحت تاثیر کمبود آهن قرار می‌گیرند.

در حالی که کمبود آهن بهبودی و عوارض جانبی بعضی از عفونت‌ّها را به تعویق می‌اندازد اما به نظر می‌رسد به درمان سایر انواع عفونت کمک کند.

عوارض کمبود آهن

عوارض کمبود آهن ۱۰: باعث مشکلات پوستی و کاهش سرعت التیام زخم‌ها می‌شود

آهن برای سلامت پوست، مو، و ناخن‌ها ضروری است. برای تولید کلاژن نیز به آهن احتیاج داریم.

نشانه‌های کمبود آهن شامل پوست زرد رنگ و خارشی، عفونت‌های پوستی، ناخن‌های شکننده، و موهای خشک و نازک می‌شوند.

کمبود شدید آهن به کاهش تولید کلاژن، و ضعف در التیام زخم‌ها منجر می‌شود.

آهن در تغییرات پوستی مشاهده شده در آفتاب سوختگی، التهاب، و سرطان پوست نقش مهمی ایفا می‌کند.

۱۱. کمبود آهن با روماتیسم مفصلی ارتباط دارد

کمبود آهن در ۳۰-۶۰٪ از بیماران مبتلا به روماتیسم مفصلی یافت می‌شود. در حالی که کم خونی در ۱۶-۶۵٪ بیماران دچار روماتیسم مفصلی اتفاق می‌افتد.

شدت کم خونی با میزان فعال بودن بیماری مرتبط است.

در بیماران مبتلا به روماتیسیم مفصلی، آهن در مفاصل انباشته می‌شود. این آهن درون مفاصل ممکن است با تولید مولکول‌های اکسیژن خطرناک و جذب سلول‌های التهابی مفاصل را ملتهب کند.

مصرف مکمل آهن می‌تواند به طرز قایل توجهی فعالیت این بیماری و آسیب پذیری مفاصل را کاهش دهد.

اما، آهن درمانی در بیماران روماتیسم مفصلی که فاقد کمبود آهن هستند التهاب، درد، و اختلال عملکرد مفاصل می‌شود.

عوارض کمبود آهن ۱۲: با لوپوس منتشر (لوپوس اریتماتوس سیستمیک) مرتبط است

کمبود آهن در بیماران مبتلا به لوپوس منتشر به خاطر خونریزی قاعدگی شدید و افزایش خونریزی روده، که ناشی از مصرف داروهایی مانند آسپرین و داروهای ضد احتناق خوراکی هستند شیوع بیشتری دارد.

کم خونی بلند مدت التهاب مزمن می‌تواند به کمبود آهن نیز منجر شود، چون، هپسیدین جذب آهن از روده را کاهش می‌دهد.

کم خونی ناشی از بیماری‌های مزمن اغلب با گرگرفتگی‌ها همراه است و پارامتر خوبی برای میزان فعالیت بیماری به حساب می‌آید.

۱۳. کمبود آهن با بیماری التهاب روده مرتبط است

کم خونی یکی از شایع ترین نشانه‌های بیماری التهاب روده است، که شامل بیماری کرون و کولیت زخمی می‌شود.

هر دوی کمبود آهن و کم خونی ناشی از بیماری‌های مزمن به پیشرفت کم خونی در بیماران مبتلا به سندرم التهاب روده دامن می‌زنند.

کمبود آهن در حدودا ۶۰-۸۰٪ از بیماران مبتلا به سندرم التهاب روده رخ می‌دهد، و کم خونی تقریبا در ۳۰٪ از بیماران.

کم خونی ناشی از کمبود آهن به خاطر از دست رفتن شدید خون، مصرف کم آهن در رژيم غذایی، و کاهش جذب آهن به خاطر التهاب بافت‌ها است.

عوارض کمبود آهن ۱۴: با بیماری سلیاک ارتباط دارد

کمبود آهن اغلب در بیماران مبتلا به بیماری سلیاک یافت می‌شود.

کم خونی ناشی از کمبود آهن (IDA) ممکن است ممکن است در غالب علائم بالینی بیماری سلیاک خودش را نشان بدهد و احتمالا تنها علامت در بعضی از بیماران مبتلا به سلیاک باشد.

IDA در ۴۶٪ از بیماران مبتلا به سلیاک گزارش شده است، که بیشتر در بزرگسالان اتفاق می‌افتد تا کودکان.

IDA اغلب به خاطر افزایش کمبود آهن که از خونریزی روده ناشی می‌شود اتفاق می‌افتد، یا به خاطر کاهش جذب آهن در دستگاه گوارش.

۱۵. کمبود آهن با گاستریت (التهاب معده) خود ایمن مرتبط است

گاستریت خود ایمن (التهاب معده) یکی از عوامل قدیمی کم خونی مهلک (کم خونی ناشی از کاهش ویتامین B12) در بزرگسالان است، اما در مطالعات اخیر گزارش شده است که این بیماری با کم خونی از نوع کمبود آهن در هر دو بزرگسالان و کودکان مرتبط است.

گاستریت خود ایمن در ۲۷٪ تا ۵۲٪ از بیماران مبتلا به کم خونی ناشی از فقر آهن به چشم می‌خورد.

کاهش یا عدم تولید اسید گاستریک به خاطر بیماری گاستریت جذب آهن مصرف شده از طریق خوراک را کاهش می‌دهد و در نتیجه به کم خونی از نوع فقر آهن منجر می‌شود.

عوارض کمبود آهن ۱۶: آهن پایین با عفونت هلیکوباکتر پیلوری مرتبط است

عفونت هلیکوباکتر پیلوری با کم خونی از نوع فقر آهن مرتبط است، به ویژه در کودکان. وجود کمبود آهن در کودکان مبتلا به پیلوری نسبت به کودکان سالم ۴۰٪ بیشتر است.

خونریزی و رقابت باکتری‌ها بر سر آهن ممکن است به نوعی توضیحی باشد بر کمبود آهن در بیماران مبتلا به این ناراحتی.

۱۷. آهن در عفونت‌های انگی کاهش پیدا می‌کند

افراد مورد آزمایش که به عفونت‌های انگلی مبتلا هستند عموما کمبود آهن ناشی از خونریزی شدید را تجربه می‌کنند.

۱۸. آهن در زمان چاقی کاهش پیدا می‌کند

طبق گزارش‌های واصله بر اساس مطالعات انجام شده بر روی کودکان و بزرگسالان، بین توده‌ی بدن و وضعیت آهن خون رابطه‌ی متقابل معکوسی وجود دارد.

افزایش تولید هپسیدین در افراد چاق ممکن است باعث کاهش در سطح آهن خون شود.

۱۹. کمبود آهن عملکرد تیروئید را با اختلال مواجه می‌کند

کمبود آهن ممکن است اثرات بدی بر عملکرد تیروئید داشته باشد.

کمبود آهن عملکرد پراکسیداز تیروئید را کاهش می‌دهد، آنزیمی که برای سنتز هورمون‌های تیروئید مهم است، و از این رو به کم کاری تیروئيد منجر می‌شود.

در نمونه‌های انسانی مورد آزمایش مبتلا به کمبود آهن سطوح T3 و T4 خون کاهش و سطح TSH افزایش پیدا کرد.

تامین آهن و ید کافی در مقایسه با صرفا تامین ید به بهبودهای بسیار بزرگتری منجر می‌شود.

عوارض کمبود آهن ۲۰: دمای بدن را کاهش می‌دهد

بیماران مبتلا به کمبود آهن ممکن است توانایی حفظ دمای بدن خود را در واکنش به هوای سرد از دست بدهند.

در آزمایش‌های صورت گرفته بر روی انسان‌ها و حیوانات مشخص شد، آن‌هایی که کمبود آهن دارند به رغم افزایش مصرف اکسیژن و فعالیت سمپاتیک دمای بدن‌شان کاهش پیدا می‌کند.

۲۱. کمبود آهن با نقص عملکرد قلب رابطه دارد

کمبود آهن با بیماری‌های قلبی عروقی ارتباط دارد و در ۲۰٪ از بیمارانی که مشکلات قلبی دارند مشاهده می‌شود.

در بین بیمارانی که مشکلات قلبی دارند، کمبود آهن به کاهش توانایی ورزش کردن، مختل شدن کیفیت زندگی، افزایش دفعات بستری شدن و خطر مرگ مربوط می‌شود.

کمبود آهن مزمن و شدید اندازه و وزن قلب را افزایش می‌دهد.

تزریق مکمل‌های آهن داخل وریدی علائم، عملکرد و کیفیت زندگی بیماران را افزایش، و نیاز آن‌ها به بستری شدن در بخش بیماران قلبی را کاهش می‌دهد.

۲۲. کمبود آهن اثر داروهای فشار خون را بدتر می‌کند – باعث سرفه می‌شود

سرفه‌ی خشک یکی از عوارض شایع داروهای کاهش فشار خون است که در واقع ضد آنزیم مبدل آنژیوتانسین هستند مانند کاپوتن و وازوتک.

سرفه‌ی ناشی از این ضد آنزیم‌ها ممکن است با تولید بیش از حد مولکول‌های خطرناک نیتروژن در سلول‌های برونشیتی که از کمبود آهن ناشی می‌شود ارتباط داشته باشد.

کمبود آهن مکانیسم محافظتی جداره‌ی مری را مختل می‌کند. استفاده‌ی از مکمل‌های آهن به طرز موفقیت آمیزی سرفه‌های ناشی از ضد آنزیم‌ مبدل آنژیوتانسین را کاهش می دهد.

عوارض کمبود آهن ۲۳: خطر سکته را افزایش می‌دهد

مطالعات انجام شده بر روی کودکان و بزرگسالان، به ویژه زنان، نشان داد که بین سکته‌ی ناشی از لخته‌ی خون و کم خونی مربوط به فقر آهن رابطه وجود دارد.

کودکانی که قبلا سالم بوده‌اند و دچار سکته شده‌اند در مقایسه با کودکان سالمی که سکته را تجربه نکرده بودند ۱۰ برابر بیشتر احتمال دارد از کم خونی فقر آهن رنج ببرند.

کمبود آهن همچنین با سطح پلاکت غیر عادی، نقص عملکرد پلاکت‌ّها نیز مرتبط است که می‌تواند خطر سکته را افزایش دهد.

۲۴. کمبود آهن با پیکا (هرزه‌خواری) ارتباط دارد

کم خونی ناشی از فقر آهن به شدت با پیکا (هرزه‌خواری) ارتباط دارد، بیماری که در آن بیمار اشتیاق و میل شدیدی به خوردن اقلام غیر خوراکی مانند یخ و خاک پیدا می‌کند.

۲۵. کمبود آهن ممکن است باعث سندرم پای بی‌قرار بشود

از نشانه‌های بیماری سندرم پای بی‌قرار احساس ضرورت به تکان دادن پاها و راحتی و آسودگی موقت با انجام این حرکت است.

علائم آن زمان استراحت رخ می‌دهند، که شب‌ّها از همه وقت بدتر است، و اغلب خواب آدم را به هم می‌زند.

سندرم پای بی‌قرار در افراد مبتلا به سطح آهن پایین خون و مغز چهار تا پنج برابر بیشتر اتفاق می‌افتد.

مطالعات نشان داده‌اند که کاهش سطوح فریتین خون با افزایش شدت علائم سندرم پای بی‌قرار مرتبط است.

استفاده از مکمل‌های آهن علائم سندرم پای بی‌قرار را بهبود می‌بخشد.

۲۶. کمبود آهن عملکرد فیزیکی بدن را کاهش می‌دهد

کمبود آهن می‌تواند از طرق زیر بر عملکرد فیزیکی بدن تاثیر بگذارد:

– پایین آوردن سیتوکروم c بافت‌ها و میوگلوبین عضلات تا حدود ۵۰٪ مقدار عادی.

– کاهش درون‌داد اکسیژن و استفاده از عضلات.

– کاهش میزان اکسیژن قلب و عضلات، که به خستگی مفرط و کاهش عملکرد بدنی و ورزشی منجر می‌شود.

ممکن است با مصرف مکمل‌های آهن بتوان عملکرد کاری افراد مبتلا به کم خونی را بهبود بخشید.

افزایش عملکرد فیزیکی در مردان ۴٪ و در زنان ۱۲٪ که مکمل آهن مصرف کرده بودند بالاتر بود.

کم خونی کمبود آهن در ۲٪ از ورزشکاران مرد و ۲.۵٪ از ورزش کاران زن به چشم می‌خورد چون تمرین‌های ورزشی سنگین نیاز بدن به آهن را افزایش می‌دهد.

ورزشکاران همچنین تعداد گلبول‌های قرمز، هموگلوبین، و سطح فریتین خونشان کاهش قابل توجهی دارد.

۲۷. در افراد مبتلا به فیبرومیالژیا سطح آهن خون پایین است

فریتین پایین خون با ۶.۵ برابر شدن خطر ابتلا به فیبرومیالژیا مرتبط است. این می‌تواند به خاطر آن باشد که برای تولید سروتونین، دوپامین، نوراپی نفرین آهن لازم است، که طبق یافته‌ها در مایع مغزی نخاعی بیماران فیبرومیالژیا کم است.

عوارض کمبود آهن ۲۸: باعث خستگی شدید می‌شود

کمبود آهن می‌تواند بر خستگی مفرط زنانی که در سن بچه‌دار شدن هستند و کم خونی هم ندارند تاثیر گذار باشد.

کمبود آن خستگی مفرط را افزایش و کیفیت زندگی زنان را کاهش می‌دهد.

استفاده از مکمل‌های آهن به مدت ۱۲ هفته خستگی مفرط را تا حدود ۵۰٪ در زنانی که کم خونی ندارند و به خاطر قاعدگی دچار فقر آهن هستند کاهش می‌دهد.

۲۹. کمبود آهن با بیماری‌های ریه مرتبط است

کمبود آهن در بین بیماران مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) نسبت به کسانی که ناراحتی ریه ندارند رایج‌تر است.

کمبود آهن با موارد زیر مرتبط است:

– کاهش سطح اکسیژن خون

– بدتر شدن علائم COPD

– ناتوانی در تحمل تمرینات ورزشی

– پیامدهای بالینی ضعیف به خاطر COPD

– فشار خون بالای بی دلیل در ریه‌ها

درمان کمبود آهن و کم خونی در بیماران COPD ممکن است تنگی نفس را کاهش بدهد.

این مورد با ظرفیت و توانایی کمتر ورزش کردن، شدت بیماری، و پیامدهای بالینی ضعیف ارتباط دارد.

درمان کمبود آهن ممکن است باعث بهبود فشار خون بالا در ریه‌ها بشود.

۳۲٪ از اطفال و ۶۰٪ بزرگسالان مبتلا به فیبروز کیستی کمبود آهن دارند، و کمبود آهن با شدت این بیماری مرتبط است.

عوارض کمبود آهن ۳۰: ممکن است در ریزش مو نقش داشته باشد

آهن ممکن است در ریزش موی زنانی که دوران پیش از یائسگی را می‌گذرانند موثر باشد.

طبق مطالعات انجام شده گزارش شده است که زنان دچار ریزش مو سطوح فریتین پایین‌تری دارند.

استفاده از مکمل آهن می‌تواند به کاهش ریزش مو کمک کند.

در مطالعه‌ای بر روی ۱۸ زن مبتلا به ریزش مو بعد از آهن‌درمانی به صورت خوراکی رشد مجدد موی ۱۰۰٪ مشاهده شد. ریزش مو وقتی که آهن درمانی متوقف می‌شد مجددا شروع می‌شد.

سلول‌های فولیکول‌های مو به کاهش آهن حساس هستند، در نتیجه کاهش آهن در بدن به کاهش رشد مو می‌انجامد.

اما، طبق سایر مطالعات صورت گرفته هیچ رابطه‌ای بین کمبود آهن و ریزش موی زنان وجود ندارد. بنابراین، در حال حاضر، شواهد کافی برای توصیه‌ جهت زیر نظر گرفتن کمبود آهن در بیماران مبتلا به ریزش مو یا توصیه جهت مصرف مکمل‌ّای آهن برای بیمارانی که ریزش مو و کمبود آهن دارند وجود ندارد.

عوارض کمبود آهن ۳۱:ن اشتها را کاهش می‌دهد

کمبود آهن با کاهش اشتها و رشد کودکان مرتبط است.

کمبود آهن لپتین را افزایش می‌دهد، که به نوبه‌ی خود اشتها و مصرف غذا را کاهش می‌دهد.

آهن سطح لپتین را کنترل می‌کند. فریتین خون با افزایش سطح لپتین افزایش می‌یابد.

۳۲. در بیماری کلیوی مزمن آهن خون بسیار پایین می‌آید

بیمارانی که بیماری‌های مزمن کلیوی دارند در مقایسه با افراد سالم اغلب آهن زیادی را از طریق خونریزی شدید از دست می‌دهند. این امر بر بدتر شدن وضعیت همودیالیز تاثیر می‌گذارد.

۳۳. کمبود آهن ممکن است اثرات سمی مسمومیت با سرب را افزایش دهد

کمبود آهن و مسمومیت با سرب در بین کودکان در بسیاری از مناطق جهان شایع است، به ویژه در بین کودکان ۱ و ۲ ساله.

کودکانی که کمبود آهن دارند بیشتر احتمال دارد که سرب خون‌شان بالا برود.

کمبود آهن جذب سرب را افزایش می‌دهد، در نتیجه اثرات منفی سرب را بیشتر می‌کند.

مسمویت با سرب و کمبود آهن بر تولید گلبول‌های قرمز خون اثر بدی می‌گذارند.

هر دو کم خونی ناشی از کمبود آهن و مسمویت با سرب منجر به نقص در رشد مغز، پایین آمدن هوش، و کاهش عملکرد عضلانی و فعالیت فیزیکی می‌شوند.

مصرف میزان کافی آهن در رژیم غذایی به شدت توصیه می‌شود تا سطح سرب خون کاسته و از اثرات بد تماس با مس موجود در هوای آلوده پیشگیری شود.

با وجود این، در بعضی از مطالعات انجام شده آمده است که آهن درمانی ممکن است با دفع سرب تداخل پیدا کند و سطح سرب را بیشتر کند!


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده-  کامروا ابراهیمی

منبع: selfhacked

عوارض کمبود آهن: ۳۳ خطر کمبود و فقر آهن بر سلامتی


نوشته عوارض کمبود آهن: ۳۳ خطر کمبود و فقر آهن بر سلامتی اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.