عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها: ۱۰ خطر مصرف داروهای آنتی ‌کولینرژیک

در مقاله مهمترین انواع، کاربردها و فواید آنتی ‌کولینرژیک ‌ها از مصارف خوب این دارو برای بهبود وضعیت تنفسی و حل سایر مشکلات دستگاه تنفسی و نیز سلامت روان، مثانه، و معده و روده‌ها سخن گفتیم. در این نوشتار هم درباره عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها که با عنوان سندرم آنتی ‌کولینرژیک شناخته می شود و درباره ۱۰ مهمترین خطر مصرف داروهای آنتی ‌کولینرژیک صحبت میکنیم. با ما همراه باشید.

عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها

سندرم آنتی ‌کولینرژیک عبارت است از بروز اثرات سمی ناشی از مصرف بیش از اندازه‌ی آنتی ‌کولینرژیک‌ها؛ علائم این سندرم شامل بالا رفتن سرعت ضربان قلب، بالا رفتن دمای بدن، خواب آلودگی، تاری دید، خشکی پوست و دهان، و حتی توهم و تشنج می‌شوند. در صورت مصرف مناسب این دارو بروز چنین علائمی مشاهده نمی‌شود.

پیش‌تر، بروز سندرم آنتی ‌کولینرژیک پس از انجام اعمال جراحی به همراه بیهوشی عمومی با داروهای آتروپین و اسکوپولامین شایع بود. علائم این وضعیت عبارت بودند از دشواری در تنفس، پایین آمدن سرعت کارکرد مغز، و بروز نوسان در عملکرد شناختی.

عوارض جانبی عوامل موسکارینیک گسترده هستند و ممکن است شامل خشکی دهان، دشواری در ادرار، قرمزی، تاری دید، سرگیجه، و اختلالات شناختی (از دست دادن حافظه و توان پردازش اطلاعات) باشند.

عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها

۱. عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها برای سالخوردگان

طبق نتایج مطالعه‌ای ۷ ساله (مطالعه‌ی طولی) بر روی ۳۴۳۴ شرکت کننده‌ی سالخورده (۶۵ سال به بالا)، مصرف هم‌زمان چند آنتی ‌کولینرژیک می‌تواند خطر دمانس (زوال عقل) را افزایش دهد.

طی مطالعه‌ و مقایسه‌ی وضعیت ۱۲ شرکت کننده‌ی جوان و ۱۵ شرکت کننده‌ی سالخورده، مصرف آنتی ‌کولینرژیک مکامیلامین به کاهش سرعت پردازش اطلاعات و کاهش عملکرد در انجام وظایف مبتنی بر حافظه در گروه شرکت کنندگان سالخورده منجر شد؛ این علائم در گروه شرکت کنندگان جوان مشاهده نشدند.

در یک مطالعه‌ی طولی بر روی ۱۷۸۰ شرکت کننده‌ی سالخورده، مصرف آنتی ‌کولینرژیک‌ها باعث کاهش عملکرد شناختی شرکت کنندگان در آزمون‌های ارزیابی حافظه‌ی بصری و فصاحت کلامی شد.

مسمومیت آنتی ‌کولینرژیک به افزایش سرعت ضربان قلب، تاری دید، اختلال گوارشی، اختلال کارکرد شناختی و پردازش حافظه، و عدم تحمل گرما منجر می‌شود؛ این علائم به خصوص برای بیماران سالخورده خطرناک هستند.

مکامیلامین (با دوز ۱۰ میلی گرم) باعث اختلال در یادگیری و وظایف مربوط به حافظه در سالخوردگان می‌شود؛ ولی این علائم در میان شرکت کنندگان جوان مشاهده نشدند.

طی یک آزمایش تصادفی کنترل شده‌ی دو سو کور، پانکورونیوم به همراه دوز بالایی از فنتانیل (برای بیهوشی) ضربان قلب و فشار خون را در ۱۲ بیمار که تحت عمل جراحی قلب قرار گرفته بودند، افزایش داد.

۲. عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها برای کودکان و نوجوانان

طی یک آزمایش بالینی، ۹۱۲ بیمار ۳ الی ۱۲ ساله در خصوص واکنش‌های منفی در برابر استفاده از دوزهای یک و دوگانه‌ی قطره‌های چشمی حاوی سیکلوپنتولات مورد آزمایش قرار گرفتند. بروز واکنش‌های منفی نظیر خواب‌آلودگی در اثر این دارو شایع است، ولی سایر اثرات جانبی از قبیل قرمزی، سرگیجه، و ناراحتی نیز با نرخ پایین‌تری بروز کردند.

موارد متعددی از مسمومیت آنتی ‌کولینرژیک در نوزادان نیز گزارش شده‌اند که شامل ناراحتی، افزایش سرعت ضربان قلب، و التهاب بودند.

مطلب مرتبط: آنتی ‌کولینرژیک: ۲۰ مهمترین انواع، کاربردها و فواید آنتی ‌کولینرژیک ‌ها

۳. عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها در درمان‌های روانی

طی مطالعه‌ای بر روی ۱۰۴ بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی، داروهای ضد روان‌پریشی با تاثیرات آنتی ‌کولینرژیک‌ در مقایسه با داروهای غیر آنتی ‌کولینرژیک باعث ضعف عملکرد شناختی، پردازش اطلاعات، و حافظه شدند.

افزایش سطوح آنتی ‌کولینرژیک در خون ۲۴ بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی تثبیت شده باعث کاهش عملکردشان در وظایف مربوط به حافظه شد.

طبق نتایج بررسی موردی کنترل شده، مصرف سنگین آنتی ‌کولینرژیک (Anticholinergic Burden) که معیاری است برای تاثیرات دوزهای بالای این دارو، خطر ابتلا به دمانس (زوال عقل) را افزایش می‌دهد. بالاترین خطر مربوط به مصرف داروهای ضد افسردگی، داروهای متمرکز بر مثانه، و داروهای ضد پارکینسون گزارش شده‌اند.

۴. عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها برای قلب

دوز ابتدایی (۱۰ میکرو گرم) و تزریق دائمی آنتی ‌کولینرژیک آتروپین ضربان قلب ۹ مرد بزرگسال را در حالت استراحت به اندازه‌ی ۲۵ الی ۳۰ تپش در دقیقه افزایش داد. به علاوه، شرکت کنندگان در این آزمایش بعد از تزریق این دارو دچار افزایش اندک ولی طولانی مدت فشار خون شدند.

افزایش دوز آرام کننده‌ی ماهیچه‌ی آنتی ‌کولینرژیک مورد استفاده برای بیهوشی (پانکورونیوم، وکورونیوم، و میواکوریوم) در قلب موش‌های آزمایشگاهی باعث افزایش ضربان قلب این حیوانات شد.

۵. مسمومیت ناشی از آنتی ‌کولینرژیک

مصرف آنتی ‌کولینرژیک‌هایی نظیر آتروپین می‌تواند در دوزهای بالاتر از ۷۵ الی ۱۰۰ میلی گرم اثرات سمی داشته باشد. با وجود این، طبق نتایج یک بررسی، شدیدترین موارد در دوز ۴۵۰ میلی گرم در ازای هر فرد اتفاق می‌افتند.

شینوکلیدینول ‌بنزینات یک آنتی ‌کولینرژیک به شدت قدرتمند و عامل خطرناکی است که در جنگ به وسیله‌ی گازهای شیمیایی از آن استفاده می‌شود. طی یک آزمایش، مصرف دوزهای محدودی از شینوکلیدینول ‌بنزینات (BZ) به بروز عوارض جانبی شایع سایر آنتی ‌کولینرژیک (ولی در ابعاد بزرگ‌تر) در ۳۶ شرکت کننده منجر شد؛ این عوارض عبارت بودند از عدم موقعیت‌آگاهی، هذیان، و توهم.

مصرف کنترل نشده‌ی گیاه شابیزک (Atropa belladonna) می‌تواند به مسمومیت آنتی ‌کولینرژیک منجر شود. طبق نتایج مشاهدات علمی بر روی ۵۰ بیمار، علائم این وضعیت عبارت هستند از بیان حرف‌های نامفهوم، توهم، برافروختگی، از دست دادن حافظه، افزایش سرعت ضربان قلب، تنفس نامنظم، و حتی کما.

وجود سطوح بالای داروهای ضد افسردگی‌ سه‌ حلقه‌ای (TCA) در خون نیز می‌تواند به بروز مسمومیت آنتی ‌کولینرژیک منجر شود که شامل علائمی خواهد بود که در بخش قبل بیان شدند. با وجود این، ۱۹ مورد مستند در این خصوص وجود دارند که مصرف بیش از اندازه‌ی این داروها به کما منجر شد که ۱۶ مورد از آن‌ها به حمایت تنفسی نیاز پیدا کردند و ۲ مورد نیز دچار مرگ شدند.

عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها: تداخلات دارویی

داروهای آنتی ‌کولینرژیک به گونه‌های متعددی از سایر داروها واکنش نشان می‌دهند، و اثرات این واکنش به نوع آنتی ‌کولینرژیک و داروی مصرف شده، نظیر داروهای ضد دمانس (زوال و عقل) و سایر آنتی ‌کولینرژیک‌ها، بستگی دارد.

۶. آنتی ‌کولینرژیک‌ها و داروهای ضد روان‌پریشی

ترکیب داروهای ضد روان‌پریشی و آنتی ‌کولینرژیک‌ها کارکرد شناختی نظیر پردازش اطلاعات و حافظه‌ی کلامی را در ۱۰۴ بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی کاهش داد. با افزایش دوز مصرفی آنتی ‌کولینرژیک، این اثرات مشهودتر خواهند بود.

افرادی که از دونپزیل یا سایر داروهای ضد دمانس (زوال عقل) استفاده می‌کنند، معمولا آنتی ‌کولینرژیک‌ها را به عنوان پادزهری برای دوزهای بیش از حد این داروها مصرف می‌کنند. با وجود این، آنتی ‌کولینرژیک‌ها با این داروها تداخل دارند و باعث افزایش خطر ابتلا به دمانس در بیماران سالخورده می‌شوند.

۷. آنتی ‌کولینرژیک‌ها و مهار کننده‌های کولین استراز

مهار کننده‌های کولین استراز از کارکرد آنزیم کولین استراز که باعث تجزیه‌ی استیل کولین می‌شوند، پیشگیری می‌کنند. از این داروها جهت درمان علائم بیماری آلزایمر استفاده می‌شود. آنتی ‌کولینرژیک‌ها به شیوه‌های مخالف عمل می‌کنند، و می‌توانند اثرات این داروها را از طریق انسداد گیرنده‌های استیل کولین کاهش دهند.

۸. آنتی ‌کولینرژیک‌ها و داروهای دیابت

آنتی ‌کولینرژیک‌ها در برابر داروی دیابتی متفورمین واکنش نشان می‌دهند و می‌توانند سطوح قند خون را افزایش دهند و اثر این دارو را خنثی کنند.

سایر عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها

۹. افزایش خطر ابتلا به دمانس

طبق نتایج یک بررسی، استفاده‌ی طولانی مدت از داروهای آنتی ‌کولینرژیک خطر ابتلا به دمانس (زوال عقل) را افزایش می‌دهد. آنتی ‌کولینرژیک‌هایی که بر دستگاه عصبی مرکزی (مغز و نخاع) اثر می‌کنند، به فرایند بروز التهاب در مغز شتاب می‌دهند و بالاترین خطر را به همراه دارند.

طی یک مطالعه‌ی طولی، مصرف ترکیبی از آنتی ‌کولینرژیک‌ها فصاحت کلامی، حافظه‌ی بصری، و قدرت خود تنظیمی را در ۶۹۱۲ شرکت کننده کاهش داد. در طول یک دوره‌ی چهار ساله، مصرف کنندگان دائمی این داروها با افزایش خطر اثرات جانبی این داروها مواجه شدند.

۱۰. افزایش خطر ابتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه

تفاوت‌های ژنتیکی در گیرنده‌ی نیکوتینیک به افزایش خطر ابتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه منجر می‌شود. گونه‌ی خاص rst1051730 (که در ۳۴۶۰ شرکت کننده‌ی مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه شناسایی شده بود – در مقایسه با ۱۱۴۳۷ شرکت کننده‌ در گروه کنترل)، صرف نظر از سابقه‌ی مصرف سیگار، با افزایش خطر ابتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه در ارتباط است.

افراد حامل الل اپسیلون ۴ (APOE) بعد از دریافت داروهای آنتی ‌کولینرژیک وخیم‌ترین حالت کارکرد شناختی را تجربه می‌کنند. ۱۲ فرد حامل این پروتئین پس از بیش از ۳ هفته مصرف ۲ میلی گرم از یک آنتی ‌کولینرژیک (تری هگزیفنیدیل) در آزمون‌های پردازش اطلاعات و حافظه کم‌ترین امتیاز را کسب کردند.

آنتی ‌کولینرژیک‌ها طبیعی

ترکیبات متعددی می‌توانند بر استیل کولین تاثیر بگذارند؛ چه از طریق تقلید رفتار آن و چه با انسداد اثرات آن.

ترکیباتی که اثرات استیل کولین را تقویت می‌کنند

الف. نیکوتین به گیرنده‌های نیکوتینیک می‌چسبد، و با افزایش شمار آن‌ها، باعث انتشار استیل کولین می‌شود. با وجود این، قرار گرفتن مداوم در معرض نیکوتین می‌تواند این اثرات را با کندی مواجه کند؛ به همین خاطر نیز تحمل فرد در مقابل نیکوتین افزایش می‌یابد و به این ترتیب، فرد سیگاری به مصرف بیش‌تر نیکوتین نیاز پیدا می‌کند.
ب. طی یک مطالعه، اسید لیپوئیک سطح استیل کولین را افزایش داد و حافظه‌ی موش‌های آزمایشگاهی مبتلا به دمانس (زوال عقل) را بهبود داد. هم‌چنین، این ترکیب شمار گونه‌های فعال (واکنش‌پذیر) اکسیژنی را که می‌توانند سبب بروز التهاب در مغز شوند، کاهش داد.
پ. طی ۱۹ مطالعه‌ی بالینی (آزمایش تصادفی کنترل شده‌ی دو سو کور)، پیراستام توانست حافظه و کارکرد شناختی را در سالخوردگان بهبود ببخشد. این دارو، هم‌چنین، حافظه‌ی ۱۲۳ کودک را پس از بیهوشی بهبود بخشید.

ترکیباتی که اثربخشی استیل کولین را مسدود می‌کنند

الف. فورسکولین، که از گیاه حس یوسف گرفته می‌شود، گیرنده‌های استیل کولین را از کار می‌اندازد و کارکردشان را در موش‌های آزمایشگاهی مسدود می‌کند.
ب. کاوا، از گیاهان گل‌دار متعلق به جزایر اقیانوس آرام، انقباض ماهیچه‌ای و میزان فعالیت را در موش‌های آزمایشگاهی کاهش داد. این ماده، هم‌چنین، تا حدودی توانست آن دسته از پیام‌های عصبی را که باعث حرکت ماهیچه‌ها در قورباغه می‌شوند، مسدود کند.
پ. ترکیبات جیوه می‌تواند فعالیت کولین استیل ترانسفراز، آنزیم سازنده‌ی استیل کولین، را کاهش دهد. این ترکیبات، هم‌چنین، مستقیما فعالیت استیل کولین را (از طریق چسبیدن به گیرنده‌ها) مسدود کند.
ت. بوتولین، نوعی سم باکتریایی، انتشار استیل کولین را از پایانه‌های عصبی مسدود می‌کند. به این ترتیب، تزریق بوتاکس در دوزهای پایین با ثابت نگه داشتن ماهیچه‌های اطراف باعث کاهش چین و چروک‌ها می‌شود.

ث. کورار، که از گذشته‌های دور توسط قبیل‌های بومی آمریکای جنوبی از گیاهان مختلف تولید می‌شوند، به گیرنده‌های نیکوتینیک می‌چسبد و سطوح استیل کولین را کاهش می‌دهد. این ترکیب با انسداد پیام‌های عصبی، ماهیچه‌ها را به طور کامل فلج می‌کند و سرانجام، به دلیل ناتوانی در تنفس باعث مرگ می‌شود.
ج. دمنوش برگ‌های گیاه شابیزک (Atropa belladonna) در برخی فرهنگ‌ها به عنوان دارویی برای درمان مشکلات روده به کار می‌رود. هم‌چنین، گل‌های گونه‌ی تاتوره و مهرگیاه نیز به عنوان دارویی برای درمان بیماری آسم و برونشیت شناخته می‌شوند. مصرف بیش از اندازه‌ی این گیاهان دارویی می‌تواند باعث مسمومیت شود.
چ. گلیسین میزان استیل کولین استراز را در نخاع موش‌های آزمایشگاهی افزایش می‌دهد؛ این اثر باعث تجزیه‌ی بیش‌تر استیل کولین می‌شود. با وجود این، مصرف بیش از اندازه‌ی این ترکیب به تحریک بیش از حد و خستگی عصبی منجر می‌شود.

به طور خلاصه، عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها از قرار زیر هستند:

کوری (گشاد شدن مردمک‌های چشم)، قرمزی (برافروختگی / بی قراری)، افزایش دمای بدن (گر گرفتگی)، خشکی (خشکی پوست)، جنون (توهم / پریشانی)، نفخ (احتباس ادرار)، مشکلات قلبی (تند تپشی یا تاکی‌کاردی).

پادزهر مسمومیت آنتی ‌کولینرژیک

غالبا از فیزوستیگمین سالیسیلات به عنوان پادزهر مسمومیت آنتی ‌کولینرژیک استفاده می‌شود؛ یک دوز مصرفی این دارو به اندازه‌ی ۲ میلی گرم می‌تواند عوارض جانبی آنتی ‌کولینرژیک‌ها را از قبیل دشواری در تنفس، توهم، نوسانات ضربان قلب، خشکی پوست، و کما را بهبود ببخشد.

فیزوستیگمین سالیسیلات توانست علائم مسمومیت آنتی موسکارینیک را در یک کودک ۱۳ ساله که بیش از اندازه دیفن هیدرامین و برخی دیگر از داروها را مصرف کرده بود، خنثی کند.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- امیر رضا مصطفایی

منبع:selfhacked

عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها: ۱۰ خطر مصرف داروهای آنتی ‌کولینرژیک


نوشته عوارض آنتی ‌کولینرژیک ها: ۱۰ خطر مصرف داروهای آنتی ‌کولینرژیک اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.

آنتی ‌کولینرژیک: ۲۰ مهمترین انواع، کاربردها و فواید آنتی ‌کولینرژیک ‌ها

آنتی ‌کولینرژیک ‌ها داروهایی هستند که کاربرد آن‌ها برای بهبود وضعیت تنفسی و حل سایر مشکلات دستگاه تنفسی دارای تاریخی طولانی است؛ قدمت استفاده از این داروها به پزشکان متعلق به مصر و یونان باستان باز می‌گردد. امروزه، کاربرد این داروها، به اشکال مختلف، به صورت طبیعی و مصنوعی جهت سلامت روان، مثانه، و معده و روده‌ها گسترش یافته است.

توجه: سایت بازده با ارائه‌ی این مقاله قصد توصیه‌ی مصرف این دارو را به مخاطبان ندارد. بنا بر خواسته‌ی برخی مخاطبان و آن‌هایی که پیش‌تر، از این دارو استفاده کرده‌اند، به سادگی قصد داریم اطلاعاتی را درباره‌ی آنتی‌کولینرژیک‌ها، طبق آن‌چه در مقاله‌های علمی عنوان شده‌اند، برای‌تان بیان کنیم. لطفا پیش از مصرف هر گونه دارو، با یک پزشک مشورت کنید.

کولینرژیک ‌ها

آنتی ‌کولینرژیک چه هستند؟

آنتی ‌کولینرژیک‌ به داروها یا ترکیباتی اطلاق می‌شود که فعالیت پیام‌رسان‌ عصبی استیل کولین را مسدود می‌کنند. این داروها یا ترکیبات به ساختارهای مشابه‌ی استیل کولین (که با نام گیرنده شناخته می‌شوند) در سرتاسر بدن می‌چسبند، و دستیابی به تاثیرات معمول را برای این پیام‌رسان عصبی غیر ممکن می‌کنند.

برخی از آنتی ‌کولینرژیک ها نظیر هیوسیامین، از گیاهان و سایر منابع طبیعی مشتق می‌شوند. گفته می‌شود، میوه و برگ‌های گیاه شابیزَک (Atropa belladonna) دارای اثرات آنتی ‌کولینرژیک هستند.

سایر عوامل مصنوعی آنتی ‌کولینرژیک عبارت هستند از ایپراتروپیوم بروماید (آتروونت)، دوکسپین، تادالافیل، و دیفن هیدرامین. این آنتی ‌کولینرژیک ها می‌توانند به درمان اختلالات تنفسی (بیماری آسم و برونشیت)، افسردگی، بی‌خوابی، سندرم روده‌ی تحریک پذیر، و بیماری حرکتی کمک کنند. حتی برخی از این داروها می‌توانند به تسکین علائم بیماری پارکینسون و بیش فعالی مثانه نیز کمک کنند.

مصرف آنتی ‌کولینرژیک‌ها، به ویژه در صورت زیاده‌روی در مصرف، برخی خطرات را نیز به همراه دارند. این خطرات دارای طیفی شامل افزایش سرعت ضربان قلب و فشار خون، تاری دید، اختلال گوارشی، روان ‌آشفتگی (دلیریوم)، زوال عقل (دمانس)، و حتی کما هستند. هم‌چنین، این داروها می‌توانند باعث قرمزی، افزایش حرارت، و خشکی نیز بشوند.

ساز و کار عمل

استیل کولین می‌تواند دو گیرنده‌ی متفاوت را در بدن فعال کند: نیکوتینیک و موسکارینیک. گیرنده‌های نیکوتینیک به این دلیل چنین نامی دارند که نیکوتین باعث فعال‌سازی‌شان می‌شود، در حالی‌که سم موجود در قارچ‌ها – به نام اسید موسکارینیک – فعال کننده‌ی گیرنده‌های موسکارینیک است. آنتی ‌کولینرژیک‌ها دارای کارکردی کاملا مخالف هستند و هر دوی آن‌ها گیرنده‌ها را مسدود می‌کنند.

استیل کولین دارای کارکردهای گوناگون و مهمی در بدن است. استیل کولین به عنوان آخرین پیام‌رسان برای دستگاه عصبی پاراسمپاتیک عمل می‌کند که با واکنش‌های جنگ یا گریز مقابله می‌کند. استیل کولین با استفاده از مسیر موسکارینیک از بدن در حالات استراحت، گوارش، و بازسازی محافظت می‌کند. ولی این پیام‌رسان می‌تواند دچار بیش‌فعالی شود و در برخی بیماری‌ها نظیر بیماری آسم باعث وخامت التهاب شود.

هم‌چنین، از استیل کولین برای فعال سازی ماهیچه‌ها از طریق مسیر نیکوتینیک نیز استفاده می‌شود؛ از این رو، داروهایی که سبب انسداد این مسیر می‌شوند، می‌توانند باعث ایجاد فلجی شوند و گاهی اوقات در حین بیهوشی از این داروها استفاده می‌شود.

داروهایی که استیل کولین را در مسیر موسکارینیک مسدود می‌کنند، جهت آرام‌سازی مجاری هوا در بیماران مبتلا به بیماری آسم و سایر اختلالات تنفسی استفاده می‌شوند.

برخی داروهای آنتی ‌کولینرژیک، نظیر داروهای مربوط به بیش فعالی مثانه، مسیرهای گوناگون موسکارینیک را مسدود می‌کنند (گیرنده‌های موسکارینیک M1-M5، به خصوص M2 و M3). با وجود این، این اثر می‌تواند در بخش‌های دیگر بدن عوارض جانبی به همراه داشته باشد؛ از جمله خشکی دهان یا سر درد.

سایر آنتی ‌کولینرژیک‌ها تنها برخی مسیرها نظیر پیرنزپین و بی‌پریدن (گیرنده‌ی M1) را مسدود می‌کنند. این داروها طی مطالعاتی بر روی موش‌های آزمایشگاهی برای درمان اختلالات حرکتی (دیستونی) در موش‌ها مورد آزمایش قرار گرفتند.

انواع آنتی ‌کولینرژیک ‌ها

۱. آنتی ‌کولینرژیک ‌ها نیکوتینیک

گیرنده‌های نیکوتینیک عمدتا در بخش‌هایی قرار دارند که اعصاب به ماهیچه‌های اسکلتی متصل می‌شوند. کورار، نوعی آنتی ‌کولینرژیک نیکوتینیک طبیعی، قرن‌ها برای شکار کاربرد داشته است. دانشمندان در خصوص اثرات این ماده به پژوهش پرداختند، و نخستین بار از آن برای توقف انقباضات ماهیچه‌ای در حین عمل جراحی استفاده کردند. کورار امکان ایجاد جایگزین‌های مصنوعی با فعالیت مشابه را فراهم می‌کند.

پانکورونیوم و مکامیلامین از جمله نمونه‌های مسدود کننده‌ی گیرنده‌ی نیکوتینیک هستند.

پانکورونیوم داروی آرام کننده‌ی ماهیچه‌ای است که برای بیهوشی از آن استفاده می‌شود. مکامیلامین اثرات الکل را خنثی می‌کند و به مبارزه علیه اعتیاد به الکل و سیگار کمک می‌کند. این ماده حتی دارای اثرات ضد افسردگی نیز هست.

در گذشته، مکامیلامین به طور گسترده برای کاهش فشار خون به کار برده می‌شد. با وجود این، امروزه به دلیل میزان بالای عوارض جانبی مصرف این دارو – با دوز مورد نیاز – استفاده از آن برای کاهش فشار خون به ندرت اتفاق می‌افتد.

۲. آنتی ‌کولینرژیک موسکارینیک

گیرنده‌های موسکارینیک عمدتا در امتداد مغز و نخاع، و هم‌چنین در ماهیچه‌هایی قرار دارند که توسط دستگاه پاراسمپاتیک کنترل می‌شوند؛ از جمله مثانه، قلب، ریه، و ماهیچه‌های مجاری تنفسی.

ایپراتروپیوم، هیوسین یا اسکوپولامین، و گلیکوپیرولات از جمله نمونه‌های مسدود کننده‌ی گیرنده‌ی موسکارینیک هستند.

آنتی ‌کولینرژیک‌های موسکارینیک به درمان برونشیت، بیماری آسم، بیماری حرکتی، و اضطراب کمک می‌کنند. به علاوه، این داروها به عنوان داروی ضد افسردگی و پیشگیری کننده از اثرات سمی عوامل عصبی (بمب‌های شیمیایی) نیز عمل می‌کنند.

کاربردهای داروهای آنتی ‌کولینرژیک

۱. آنتی ‌کولینرژیک ها به بهبودی بیماری‌ها و وضعیت‌های تنفسی کمک می‌کنند

بیماری مزمن انسدادی ریه

طی یک آزمایش تصادفی کنترل شده، مصرف داروی استنشاقی تیوتروپیوم توانست میزان و سرعت بازدم را در ۴۷۰ بیمار مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) بهبود ببخشد. این دارو، هم‌چنین، علائم خس‌خس سینه و تنگی نفس را نیز کاهش داد.

طی یک آزمایش تصادفی کنترل شده‌ی دیگر، مصرف ترکیبات مختلف آنتی ‌کولینرژیک از قبیل ایپراتروپیوم، فلوتروپیوم، و اکسیتروپیوم برومید توانست مجاری تنفسی ۲۰ مرد سالخورده‌ی مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه را آرام کند. شرکت کنندگان در اثر مصرف تمام این داروها توانستند آسان‌تر تنفس کنند؛ ولی در این میان، اکسیتروپیوم برومید از همه موثرتر بود.

آنتی ‌کولینرژیک‌های موسکارینیک در مقایسه با داروهای استروئیدی، کاربرد بیش‌تری برای درمان بیماری مزمن انسدادی ریه دارند، زیرا تاثیر آن‌ها در باز کردن مجاری تنفسی طولانی‌تر است و جهت بهبود علائم این بیماری تنها به یک بار استفاده در روز نیاز است.

بیماری آسم

بر اساس نتایج بررسی ۱۵ آزمایش بالینی بر روی ۷۱۲۲ بیمار، مصرف استنشاقی آنتی ‌کولینرژیک های موسکارینیک – با تاثیر بلند مدت‌شان – به همراه کورتیکواستروئیدها (کورتون) به درمان بیماری آسم کمک کرد. استفاده از این داروها به عنوان روش درمانی مکمل توانست خطر حملات بیماری آسم را کاهش دهد.

برونشیت

درست مانند فرایند درمانی بیماری آسم، مصرف استنشاقی آنتی ‌کولینرژیک می‌تواند به آسان‌تر شدن تنفس در بیماران مبتلا به برونشیت کمک کند و ظرفیت تنفسی‌شان را دو برابر کند. در سال‌های اخیر، آنتی ‌کولینرژیک‌هایی از قبیل ایپراتروپیوم بروماید (آتروونت) جهت کمک به کنترل علائم روزانه‌ی برونشیت مورد استفاده قرار می‌گیرند.

۲. آنتی ‌کولینرژیک ها به عنوان داروی ضد افسردگی استفاده می‌شوند

داروهای ضد افسردگی‌ سه‌ حلقه‌ای (TCA) یکی از انواع داروهایی هستند که برای درمان افسردگی به کار می‌روند. این داروها برخی فعالیت‌های آنتی ‌کولینرژیکی را از خود نشان می‌دهند. طی بررسی نتایج ۵ مطالعه، بدن ۵۶ الی ۶۰ درصد از بیماران به مصرف داروهای ضد افسردگی‌ سه‌ حلقه‌ای واکنش مثبت نشان داد و درجه‌ی افسردگی آن‌ها و هم‌چنین عوارض جانبی این بیماری در آن‌ها کاهش یافت.

طی نتایج یک مطالعه، مصرف دوز مشخصی (به میزان ۴ میکرو گرم به ازای هر کیلوگرم) از داروی هیوسین یا اسکوپولامین توانست علائم افسردگی را در ۵۲ شرکت کننده (۳۱ مرد و ۲۱ زن) مبتلا به افسردگی یا اختلال دو قطبی با سرعت زیاد کاهش دهد. در یک آزمایش تصادفی کنترل شده، مصرف اسکوپولامین تاثیر بلند مدتی به همراه داشت (بیش از ۲ هفته بعد از مصرف)، و زنان نسبت به مردان بهبودی موثرتری حاصل کردند.

طی دو آزمایش بالینی دو مرحله‌ای، مصرف آنتی ‌کولینرژیک نیکوتینیک مکامیلامین به همراه داروهای ضد افسردگی بازدارنده‌ی باز جذب سروتونین توانست علائم افسردگی مقاوم به درمان را بهبود ببخشد.

در یک مورد دیگر نیز، مصرف آنتی ‌کولینرژیک بنزاتروپین (با دوز اندک) کارکرد حرکتی و خلقی بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون را بهبود داد.

۳. آنتی ‌کولینرژیک‌ها در طول بیهوشی به کار برده می‌شوند

پانکورونیوم داروی آرام کننده‌ی ماهیچه است در طول بیهوشی از آن استفاده می‌شود. طی یک مطالعه، تزریق پانکورونیوم در مقایسه با سایر آرام کننده‌های ماهیچه نظیر وکورونیوم و پیپکورنیوم، هیچ گونه تغییر عمده‌ای در سرعت ضربان قلب یا فشار خون ۹۰ بیمار ایجاد نکرد. این ویژگی برای جراحی‌های قلب بسیار کارآمد خواهد بود.

داروهای‌ آنتی ‌کولینرژیک نظیر گلیکوپیرولات داروهای مهمی هستند که می‌توان پیش از عمل جراحی از آن‌ها استفاده کرد. این دارو در مقایسه با سایر آنتی ‌کولینرژیک‌ها نظیر آتروپین بسیار قدرتمندتر است و احتمال بروز ناراحتی‌ها و نامنظمی ضربان قلب در اثر مصرف آن بسیار کم‌تر است.

۴. مصرف آنتی ‌کولینرژیک ها می‌تواند به درمان سندرم روده‌ی تحریک پذیر کمک کند

طی ۳ آزمایش بالینی کنترل شده بر روی ۴۲۶ بیمار، مصرف آنتی ‌کولینرژیک هیوسین توانست در مقایسه با پلاسیبو (دارونما) علائم سندرم روده‌ی تحریک پذیر را کاهش دهد. وضعیت بیماران در اثر مصرف این دارو بهبود یافت یا درد شکمی آن‌ها به طور کامل از بین رفت.

هیوسین ان بوتیل بروماید می‌تواند از طریق آرام کردن ماهیچه‌های معده و روده به کاهش درد‌ گرفتگی این اندام‌ها کمک کند. طبق نتایج ۱۰ مطالعه‌ی بالینی، مصرف این دارو برای کاهش درد شکمی بسیار موثر است.

۵. آنتی ‌کولینرژیک ها به ترک سیگار کمک می‌کنند

طی یک آزمایش، ترکیب مصرف مکامیلامین و چسب‌های نیکوتین در مقایسه با مصرف چسب‌های ترک سیگار تاثیر بهتری به همراه داشتند. در این آزمایش که بر روی ۴۸ شرکت کننده انجام شد، حدود ۴۰ درصد از شرکت کنندگانی که از ترکیب مکامیلامین و چسب‌های نیکوتین استفاده کرده بودند، سیگار را ترک کردند؛ در حالی که فقط حدود ۴ درصد از آن‌هایی که تنها از چسب‌های ترک سیگار استفاده کرده بودند، نتیجه‌ی مطلوب گرفتند. در یک مطالعه‌ی دیگر بر روی ۸۰ بیمار، ۴۰ درصد از آن‌ها با استفاده از این روش به مدت یک سال سیگار را ترک کردند؛ در حالی که این آمار برای سایر روش‌ها فقط ۲۰ درصد بود.

درمان ترکیبی و هم‌چنین استفاده از مکامیلامین به تنهایی تاثیرات قوی سیگار را کاهش می‌دهند. ۲ هفته استفاده از این روش‌ها می‌تواند لذت سیگار کشیدن را در افراد سیگاری کاهش دهد.

۶. آنتی ‌کولینرژیک ها برای درمان بیش فعالی مثانه و درد شکمی نیز کاربرد دارد

آنتی ‌کولینرژیک‌ها غالبا جزء نخستین گزینه‌های دارویی برای درمان بیش فعالی مثانه به شمار می‌روند. طبق بررسی نتایج ۳۲ آزمایش بر روی ۶۸۰۰ شرکت کننده‌ی مبتلا بیش فعالی مثانه، آنتی ‌کولینرژیک ها در مقایسه با پلاسیبو (دارونما) توانسته بودند به اندازه‌ي قابل توجهی علائم این عارضه را در بیماران بهبود ببخشند.

طبق بررسی ۵۰ آزمایش بالینی دیگر بر روی ۲۷۰۰۰ بیمار، آنتی ‌کولینرژیک‌ها توانسته بودند علائم بیش فعالی مثانه را تا حدودی بهبود ببخشند، ولی این اثربخشی به اندازه‌ای کافی نبود که بتوان آن را به عنوان یک اقدام درمانی مستقل و کامل قلمداد کرد.

طبق نتایج یک بررسی، آنتی ‌کولینرژیک‌ها در ترکیب با سایر داروها (درمان با آنتاگونیست آلفا آندرژنیک) می‌توانند به عنوان روشی بی خطر و موثر برای درمان بیش فعالی مثانه و درد شکمی به کار بروند. این روش درمانی به آرام کردن ماهیچه‌های مثانه کمک می‌کند.

۷. آنتی ‌کولینرژیک اثرات الکل را کاهش می‌دهد

طی یک مطالعه، آنتی ‌کولینرژیک مکامیلامین در مقایسه با پلاسیبو (دارونما) توانست سطوح الکل موجود در بازدم ۲۰ شرکت کننده‌ی سالم را کاهش دهد. استفاده از این دارو پیش از مصرف ۳ نوع نوشیدنی الکلی توانست اثرات الکل و حتی حس لذت از مصرف الکل را کاهش دهد.

۸. آنتی ‌کولینرژیک برای درمان سرگیجه کاربرد دارد

آنتی ‌کولینرژیک‌ها می‌توانند علائم سرگیجه را سرکوب کنند. این دارو قادر هستند احساس حرکت را در گیرنده‌های حرکتی و تعادلی گوش کاهش دهند. بر طرف کردن توهم چرخش و حرکت سر نخستین اقدام برای درمان سرگیجه به شمار می‌رود. با وجود این، مطالعات بالینی در خصوص داروهای ضد سرگیجه به دلیل دشواری‌های مربوط به پیروی از دستورالعمل‌های تجربی محدود هستند.

۹. از آنتی ‌کولینرژیک‌ها برای درمان بی‌خوابی نیز استفاده می‌شود

طی یک مطالعه، مصرف دوکسپین، داروی ضد افسردگی‌ سه‌ حلقه‌ای (TCA) با اثرات آنتی ‌کولینرژیکی، توانست الگوی خواب و کیفیت زندگی را در ۱۳۰ فرد سالخورده‌ی مبتلا به بی خوابی مزمن بهبود ببخشد. این دارو طول مدت خواب، کیفیت خواب، و دوام خواب را در این بیماران افزایش داد.

طی یک مطالعه‌ی کنترل شده، مصرف دوز ۵۰ میلی گرمی از داروی دیفن هیدرامین توانست به اندازه‌ی قابل توجهی زمان مورد نیاز را برای خواب رفتن در ۱۱۰ شرکت کننده‌ی مبتلا به بی خوابی – از سطح خفیف تا متوسط – کاهش دهد. این دارو، هم‌چنین، باعث ایجاد حس سرحالی ناشی از خواب کافی در بیماران شد.

۱۰. آنتی ‌کولینرژیک‌ها می‌توانند عوارض جانبی داروهای ضد روان‌پریشی را کاهش دهند

طبق بررسی نتایج ۴ آزمایش کنترل شده‌ی تصادفی، دیفن هیدرامین توانست اختلالات حرکتی ناشی از مصرف داروهای ضد روان‌پریشی را در ۷۳۷ شرکت کننده کاهش دهد.

داروهای ضد روان‌پریشی می‌توانند باعث انقباض یا سفتی مکرر ماهیچه‌ها شوند. عوامل آنتی ‌کولینرژیکی، از قبیل دیفن هیدرامین، جزء نخستین توصیه‌های دارویی برای چنین اختلالات حرکتی (به خصوص دیستونی یا بدقوامی ماهیچه‌ها) به شمار می‌روند.

۱۱. آنتی ‌کولینرژیک‌ها به درمان بزرگی پروستات کمک می‌کنند

طی یک آزمایش بالینی یک سو کور، آنتی ‌کولینرژیک تادالافیل توانست وضعیت ۲۸۱ مرد مبتلا به بزرگی خوش خیم پروستات را بهبود ببخشد. هم‌چنین، مصرف این دارو باعث بهبود کارکرد نعوظ مردانی شد که از لحاظ جنسی فعال بودند و علائم مجاری ادراری اندکی داشتند.

۱۲. آنتی ‌کولینرژیک‌ها ممکن است به پیشگیری از بیماری حرکتی کمک کنند

طبق بررسی نتایج ۱۴ مطالعه‌ی بالینی مختلف بر روی ۱۰۲۵ شرکت‌ کننده‌، اسکوپولامین توانست در مقایسه با پلاسیبو (دارونما) به شکل موثری از بروز بیماری حرکتی پیشگیری کند.

۱۳. آنتی ‌کولینرژیک‌ها می‌توانند حالت تهوع را کاهش دهند

طی یک مطالعه‌ی کنترل شده‌ی تصادفی، دیمن هیدرینات، که با نام درامامین – از داروهای بدون نسخه – مشهور است، احساس حالت تهوع و استفراغ را در ۷۰ زن که در مراحل اولیه‌ی بارداری قرار داشتند، کاهش داد. این دارو از داروی ویتامین B6 که برای ۷۰ زن باردار دیگر تجویز شده بود، موثرتر عمل کرد.

۱۴. آنتی ‌کولینرژیک به کنترل بیماری پارکینسون کمک می‌کند

طبق بررسی نتایج یک مطالعه، ۲۲۱ بیمار مبتلا به بیماری پارکینسون که در آزمایشی در خصوص اثربخشی آنتی ‌کولینرژیک ها در مبارزه علیه علائم بیماری پارکینسون شرکت کرده بودند، به طور موثری بهبود یافتند. طبق نتایج این بررسی، مصرف آنتی ‌کولینرژیک‌ها به همراه سایر داروها و اقدامات درمانی علیه بیماری پارکینسون، در بهبودی کارکرد حرکتی در مقایسه با پلاسیبو (دارونما) بسیار موثرتر است.

۱۵. آنتی ‌کولینرژیک ها از تعریق بیش از حد در هنگام اضطراب پیشگیری می‌کنند

طی یک آزمایش کنترل شده، گلیکوپیرولات تعریق بیش از حد را در ۳۶ بیمار کاهش داد. تعریق بیش از حد با اضطراب در ارتباط است، و گلیکوپیرولات می‌تواند اضطراب را نیز کاهش دهد و کیفیت زندگی بیماران را بهبود ببخشد.

۱۶. آنتی ‌کولینرژیک‌ها به عنوان پادزهر برای مواد شیمیایی عامل اعصاب عمل می‌کنند

طی یک مطالعه بر روی موش‌های آزمایشگاهی، سه داروی آنتی ‌کولینرژیک (بناکتیزین، بی‌پریدن، و اسکوپولامین) از موش‌ها در برابر اثرات سمی عامل اعصاب تابون محافظت کردند. ۲۴ ساعت و هم‌چنین ۷ روز پس از تزریق،‌ این داروها به طور قابل توجهی بهتر از آتروپین (یکی دیگر از داروهای آنتی ‌کولینرژیک) توانستند سرعت مسمومیت را در بدن کاهش دهند.

آنتی ‌کولینرژیک‌هایی نظیر آتروپین و هماتروپین باعث بهبودی قوه‌ی بینایی و کاهش اثرات سمی عوامل اعصاب سارین و وی‌ایکس (VX) در چشم‌های موش‌های آزمایشگاهی شدند. این عوامل اعصاب در جنگ‌ها کاربرد دارند و می‌توانند باعث انقباض شدید مردمک چشم و ایجاد اختلال در کارکرد بینایی شوند. سربازان می‌توانند با استفاده از آنتی ‌کولینرژیک ها اثرات مخرب ناشی از قرار گرفتن در معرض چنین بمب‌های شیمیایی را خنثی کنند.

قطره‌های چشمی آنتی ‌کولینرژیک تروپیکامید به شکل موثری توانستند اثرات سمی گاز سارین را در موش‌های آزمایشگاهی خنثی کنند. طبق آن‌چه در آزمایش‌ها مشاهده شد، پس از استفاده از این قطره‌، اختلال بینایی ظرف ۴ ساعت به طور کامل بر طرف شد؛ مردمک‌های چشم موش‌ها باز شدند و بینایی‌شان به حالت قبل بازگشت.

مقایسه سوکسینات دوکسیلامین و دیفن هیدرامین

۱. دیفن هیدرامین

دیفن هیدرامین آنتی هیستامین قدیمی‌تری است که اثرات آنتی ‌کولینرژیکی نیز به همراه دارد. دیفن هیدرامین ترکیب تشکیل دهنده‌ی اصلی داروی بنادریل – داروی تسکین دهنده‌ی آلرژی (حساسیت) – است که بدون نیاز به نسخه می‌توان آن را تهیه کرد.

دیفن هیدرامین به سرعت واکنش‌های حساسیت حاد غذایی را تسکین می‌دهد. طی یک مطالعه، مصرف دوز یک میلی‌گرم بر کیلوگرم دیفن هیدرامین توانست با سرعتی برابر با آنتی هیستامین جدیدتری به نام سیتریزین (۰.۲۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) علائم واکنش حساسیتی را در ۷۰ بیمار تسکین دهد. با وجود این، سیتریزین باعث ایجاد عوارض جانبی از قبیل خواب‌آلودگی، کرختی، و اختلال حرکتی نمی‌شود.

در یک آزمایش تصادفی کنترل شده‌ی دو سو کور، مصرف ۵۰ میلی گرم دیفن هیدرامین توانست در مقایسه با پلاسیبو (دارونما) تعداد بیدار شدن‌های شبانه‌ را در افراد سالخورده‌ی مبتلا به بی خوابی کاهش دهد. با وجود این، طبق بررسی نتایج این مطالعه، این دارو تاثیری بر زمان به خواب رفتن و هم‌چنین کیفیت خوابیدن نداشت.

۲. سوکسینات دوکسیلامین

سوکسینات دوکسیلامین نوعی آنتی هیستامین است که برای تهیه‌ی آن نیازی به نسخه وجود ندارد، و در ساخت بسیاری از داروهای خواب‌آور نظیر ناکتیل، نیتول، رست‌اید، و هم‌چنین در داروهای ضد احتقان نیز کاربرد دارد.

سوکسینات دوکسیلامین برای درمان سرماخوردگی معمولی نیز استفاده می‌شود. طی یک آزمایش تصادفی کنترل شده‌ی دو سو کور بر روی ۶۸۸ بیمار، مصرف روزانه ۴ مرتبه دوز ۷.۵ میلی گرمی از این دارو توانست به شکل موفقیت آمیزی علائم سرماخوردگی نظیر عطسه و آب‌ریزش بینی را کاهش دهد. میزان بروز عوارض جانبی نظیر ایجاد کرختی با این دارو نسبت به آنتی هیستامین‌های پیش از آن – طبق نتایج مطالعاتی در خصوص تاثیر این داروها بر علائم سرماخوردگی – کم‌تر بود.

مصرف داروی بدون نسخه‌ی دیکلجیس (سوکسینات دوکسیلامین) به همراه ویتامین B6 توانست علائم حالت تهوع و استفراغ را در ۱۳۱ شرکت کننده‌ی باردار بهبود ببخشد. طی یک آزمایش کنترل شده‌ی تصادفی، اثرات این دارو در سومین روز مصرف بسیار قابل توجه بودند.

مصرف سوکسینات دوکسیلامین به تنهایی (۲۵ میلی گرم) یا به همراه استامینوفن توانست در مقایسه با پلاسیبو (دارونما) به بهبود خواب، کیفیت احساس بعد از استراحت، و کاهش درد در ۲۹۳۱ بیمار – بعد از انجام عمل جراحی – کمک کند. با وجود این، بهترین تاثیر این ترکیب دارویی بر روی کیفیت خواب بیماران بود.

عوارض جانبی دیفن هیدرامین و دوکسیلامین

طبق بررسی نتایج مطالعاتی، مصرف داروهای بدون نسخه‌ی حاوی دیفن هیدرامین و دوکسیلامین می‌تواند برای افراد سالخورده مضر باشد. این داروها ممکن است باعث بروز اختلالات حافظه و پردازش اطلاعات، و هم‌چنین ایجاد سرگیجه و اختلال بینایی شوند.

طی یک آزمایش تصادفی کنترل شده‌ی دو سو کور، مصرف دیفن هیدرامین توسط ۱۶ شرکت کننده‌ی مرد به خواب آلودگی، کاهش هوشیاری، و اثرات کرختی‌آور منجر شد.


ترجمه: تحریریه سایت کسب و کار بازده- امیر رضا مصطفایی

منبع:selfhacked

آنتی ‌کولینرژیک: ۲۰ مهمترین انواع، کاربردها و فواید آنتی ‌کولینرژیک ‌ها


 

نوشته آنتی ‌کولینرژیک: ۲۰ مهمترین انواع، کاربردها و فواید آنتی ‌کولینرژیک ‌ها اولین بار در مجله کسب و کار بازده پدیدار شد.